GOURMET TAXI

Θεσσαλονίκη, νοτιοανατολικά, 8:40

Ξημέρωσε μετά από ξενύχτι με
ποτό, μουσική και γράψιμο… Ώρα για δρόμο…Σκέφτηκα ότι θα ήταν μάλλον σοφή
ενέργεια να μην κατεβάσω αμάξι στο κέντρο. Να ψάχνω καμιά ώρα για παρκάρισμα, ξενυχτισμένος;
Απαίσιο σενάριο! Έβαλα ένα τελευταίο κομμάτι – το just like honey, των Jesus and Mary Chain – μέχρι
να πιω μια γουλιά καφέ. Μια γλυκιά φασαρία από το παρελθόν για καλημέρα.

Κατέβηκα στο δρόμο, γεμάτος
ανασφάλεια γι αυτό που συνήθως μου επιφύλασσε η μοίρα, σε σχέση με το τι είδους
ταρίφα επρόκειτο να συναντήσω. Στάθηκα λίγο πιο άκρη από τη μέση του
οδοστρώματος κι έκανα τον σταυρό μου – ομολογώ από τις σπάνιες περιπτώσεις. Ένα
ταξί! Σήκωσα το χέρι και σταμάτησε χωρίς να με ρωτήσει που πάω και τέτοια! Καλή
αρχή… Μπήκα μέσα και γύρισα με μισόκλειστα μάτια να πω τον προορισμό – Τσιμισκή.

Κόλλησα… Μια απίθανη οδηγός!
Το ταξί ξεκίνησε. Γνωστή φάτσα, σκέφτηκα και συνέχισα να την κοιτάω με ην
περιφερειακή μου όραση, ωστόσο με κατάλαβε: -«Μην κολλάς, η Amber Smith είμαι…»

-«Αχ ναι ρε γαμώ το, έχεις δίκιο…»

-«Μουσική; Να βάλω λίγο Cave;»,

-«Φυσικά…». Δεν είμαστε καλά, σκέφτηκα και προσπαθώντας να καλύψω την
αμηχανία μου, άνοιξα κουβέντα:

-«Τελικά με τον Άρη τον Σπηλιωτόπουλο, έγινε τίποτα εκείνη τη φορά που είχες
έρθει, που δε μάθαμε ή μείνατε στο βιβλίο που σου έκανε δώρο;»

-«Γίνεται να μη μου το θυμίζεις;…»

-«Γίνεται… ξέρεις… έγινε υπουργός
τουρισμού Μετά από τη συνάντηση σας έγινε υπουργός, μετά τα κάνανε σκατά και τώρα είναι στην αντιπολίτευση…»

-«Κι εγώ έγινα ταρίφας, όπως βλέπεις… όπως μπορεί ο καθένας…»

-«Ναι…»

ώρα 9:07 Βασ.Όλγας.

-«Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!», μου λέει.

-«Α, όχι Σάκη… σε παρακαλώ!»

-«Έλα, όχι κρυάδες… Κοίτα τι γίνεται!», μου έδειξε την κίνηση. Το
δελτίο μέσης ταχύτητας έδινε μέχρι το κέντρο δυό ωρίτσες. Σύνηθες…μια Θεσσαλονίκη με ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα
και υποδομή των αρχών του 1900 κάτι, δε θυμάμαι ακριβώς πόσο…

Ώρα 9:47 Μπότσαρη

η Amber
άνοιξε ένα ντουλαπάκι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου: -«Ήρθε η ώρα για το γεύμα. Θέλεις φιλετάκια ορτυκιού σε πορφυρή λίμνη από
γρεναδίνη με ριζότο κορτιζόνης ή ένα ορντέβρ για ούζο;»

-«Ένα ουζάκι…»

-«Το ξερα. Τα άλλα τα έχω, γιατί μπαίνει και κανένας αθηναίος καμιά φορά…»

-«Λογικό…». Έβγαλε και μου έδωσε έναν δίσκο catering, σαν αυτούς που έχουν στα αεροπλάνα. Τότε παρατήρησα
ότι πίσω δεν υπήρχαν καθίσματα, αλλά διάφορα ήδη για την εξυπηρέτηση του
πελάτη. Για αυτό δεν έκανε στάση για δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο αγώι. Τύχη κι
αυτή σήμερα…

-«Θα αργήσουμε…», μου είπε.

-«Γουστάρω… μαζί σου μου καμπυλώνεται ο χωρόχρονος!»

Ώρα 12:40 πιάτσα Ικτίνου.

Η βρωμερή ανάσα του ταρίφα με ξύπνησε,
ζητώντας μου να ξεκουμπιστώ από το ταξί του.

-«Άιντε μάγκα, έχουμε και δουλειές!», είπε ανάβοντας τσιγάρο στη μάπα
μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: