Jazz is Paris!

Η προβολή τελείωσε. Βγήκα από τον Α.Μ.Ο.Κ. (Απελπιστικά Mεγάλο
Ολογραφικό Κινηματογράφο), ψάχνοντας τα τσιγάρα μου μέσα σε κάποια από
τις εσωτερικές τσέπες, καθώς προχωρούσα στον υπαίθριο χώρο της La Villete. Κοίταξα πίσω μου. Η καθρέφτινη σφαίρα του παλιού La Geode,
έμοιαζε να έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, από τότε που
κατασκευάστηκε ο Α.Μ.Ο.Κ., τριπλάσιος σε μέγεθος και προκλητικά
κατακόκκινος. Στο La Geode είχαν μείνει – για ιστορικούς λόγους – κάτι παλιές προβολές Imax,
ενώ στον καινούριο ήταν τώρα όλα τα λεφτά. Το θέαμα ήταν πραγματικά
πρωτόγνωρο και εκκωφαντικά εντυπωσιακό. Μόνο που τα ντοκιμαντέρ που
είχα επιλέξει να δω, βγήκαν εξαιρετική κουκούλα: Μύκητες και βακτήρια στην εποχή των παγετώνων και η μυθολογία της αμοιβάδας.
Καμιά φορά η μανία μου για την επιστημονική γνώση με φέρνει σε πολύ
δύσκολη θέση. Θυμήθηκα άλλη μία φορά που είχα πάει να παρακολουθήσω ένα
συνέδριο στο Κεμπέκ, σχετικά με τη μηδενική πιθανότητα αναπαραγωγής μονοκύτταρων οργανισμών στη διαστημική ζώνη Van Allen,
Μεγάλη πατάτα… Γενικά, μπορώ να πω ότι οι πιθανότητες να πετύχω μάπα
επιστημονική δραστηριότητα είναι μία στις τρεις με τάση να γίνει μία
στις δύο, τον τελευταίο καιρό. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα μετά από
πολλά χρόνια ενασχόλησης με το άθλημα.

Ωστόσο,
η επιστήμη εξακολουθεί να είναι το πάθος μου. Όλο τον ελεύθερο χρόνο
μου τον σπαταλάω εδώ και καιρό σε ένα γενικότερο ψάξιμο με την
επιστήμη. Όχι μόνο τον χρόνο μου άλλα και το χρήμα μου. Κι αν σκεφτεί
κανείς ότι ο χρόνος είναι χρήμα, το κυνήγι επιστημονικών δραστηριοτήτων
ανά τον κόσμο, είναι μια εντελώς πολυέξοδη και ασύμφορη δραστηριότητα.

Εν
πάση περιπτώσει, αυτή τη φορά ήμουν καλεσμένος στο Παρίσι. Ως ένας από
τους ιδρυτές των Επώνυμων Αλκοολικών – και νυν αποτοξινωμένος – είχα
την τύχη να με καλέσει ο φαρμακευτικός σύλλογος της Γαλλίας για μια
πολύ σημαντική παρουσίαση.

«Η
φετινή γιορτή για τη νέα σοδιά του Μποζολέ Νουβό θα είναι η αρχή για τη
νέα εποχή στα ήθη και τα έθιμα της οινοποσίας. Οι νέες τεχνολογίες
έχουν επιτυχώς εισαχθεί και στην παραγωγή κρασιού. Πιείτε άφοβα μέχρι
σκασμού
!
» , έλεγε το δελτίο τύπου με την πρόσκληση.

Έπρεπε να κατέβω σε ένα από τα τρία σημεία όπου γινόταν η παρουσίαση. Τα καφέ της Μονμάρτρης, τα μπιστρό του St Germain
ή τα μπαράκια της Βαστίλης. Επειδή η αναποφασιστικότητα είναι ένα από
τα κύρια και καίρια σημεία της προσωπικότητάς μου, έπρεπε να βρω έναν
τρόπο ώστε να αποφασίσω που θα πάω. Έβγαλα ένα νόμισμα: Κορώνα Βαστίλη
– γράμματα Μονμάρτρη… Μαλακία! Γιατί να μην έχουν τρεις όψεις τα
νομίσματα; Σκέφτηκα να το πάω με ποδοσφαιρική μέθοδο: Θα έπαιζα πρώτα
τις δύο περιπτώσεις και αυτή που θα κέρδιζε θα πήγαινε στον τελικό με
την τρίτη. Έτσι κι έγινε… Κέρδισε η Βαστίλη, κατέβηκα στο μετρό και
ξεκίνησα προς τα εκεί. Τα κανα δυό λεπτά της διαδρομής πέρασαν
ευχάριστα παρακολουθώντας δύο από τους σεκιουρητάδες του μετρό να
προσπαθούν να ψήσουν έναν εξαιρετικά φάλτσο άστεγο, να σταματήσει την
προσπάθεια να τραγουδήσει Αζναβούρ και να κατέβει από τον συρμό.

Ξαναβγήκα στην επιφάνεια της γης.
Ασυνήθιστα μεγάλη κίνηση. Κι ασυνήθιστη αισθητικά. Το ποσοστό των
διαφόρων φυλών που σύχναζαν στην περιοχή είχε μειωθεί δραματικά προς
όφελος ενός μεγάλου πληθυσμού σινιέ τεχνοκρατών και executive
ταγεράτων κυριών. Σκέφτηκα ότι μάλλον είναι πρόβλημα της συγκεκριμένης
ημέρας και προσπάθησα να ψαχτώ για κανένα από τα μπαράκια που είχα πάει
παλιότερα. Έτσι χώθηκα στο πλήθος.

Σε όλα τα μαγαζιά υπήρχε ένα διαφημιστικό stand
με συμπαθείς νεαρές μέσα σε πορφυρές ενδυμασίες. Πλησίασα μία για να δω
τι θα συμβεί. Η κοπελίτσα με χαρά μου έδωσε δύο φακελάκια με κάτι
κόκκινες παστίλιες που γράφανε επάνω Μποζολέ Νουβό, ένα ποτήρι
νερό και μου είπε κάτι στα γαλλικά. Φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα, της
πέταξα κι εγώ κάτι ουί, Λεκορμπιζιέ, Ζακ Υβ Κουστώ και άρχισα να
διαβάζω τις οδηγίες στο φακελάκι, που ευτυχώς υπήρχαν και στα αγγλικά.

Η περιβόητη καινοτομία, λοιπόν, ήταν η παρασκευή των κρασιών
σε συμπυκνωμένη μορφή αναβράζουσας παστίλιας με ελεγχόμενη (!) δράση.
Το τελευταίο σημαίνει – εξηγούσε παρακάτω – ότι το παρασκεύασμα, αφού
διαλυθεί στο νερό γίνεται κρασί, περιέχει όμως έναν παράγοντα που
ελέγχει την ποσότητα αλκοόλης στο αίμα και από ένα σημείο και πέρα, τη
διασπά με αποτέλεσμα να μην καταφέρνεις να μεθύσεις. Σα να λέμε ότι το
κρασί αυτολογοκρίνεται δηλαδή! Η περιεκτικότητά του βέβαια σε κάτι
πρόσθετες βιταμίνες, αντιοξειδωτικά και μεταλλικά άλατα, ήταν
δευτερευούσης σημασίας. Το έξυπνο κρασί! Smart Wine!
Έτσι πρέπει να το ονομάσουν, σκέφτηκα και μετά ανατρίχιασα με τη σκέψη
μου. Ανατρίχιασα διότι ήμουν ήδη οργισμένος από τη νέα αυτή μορφή
καταστολής της ελεύθερης διαχείρισης του ψυχικού μας κόσμου και παρόλα
αυτά σκέφτηκα σα διαφημιστής – δραστηριότητα που ποτέ δεν εγκατέλειψα
άλλωστε οριστικά – όπως ακριβώς ποτέ δεν εγκατέλειψα και την επιστήμη.
Είμαι ελεεινός, ξανασκέφτηκα. Σκέφτομαι θετικές προσεγγίσεις για τα
πράγματα που μισώ. Είμαι άρρωστος, i m learning to love the things that I hate, που τραγουδoύσανε κάποτε κι οι New Model Army. Ή Je suis malade, που λένε και οι γάλλοι…

Γύρισα μέσα στην τσατίλα προς ένα από τα κοριτσάκια με την πορφυρή ενδυμασία:
«Θα σπάσω την αποτοξίνωσή μου!», της φώναξα «…δε θα περάσει ο
φασισμός!». Αυτή μου απάντησε κάτι παρντόν, Ντελακρουά, Ζακ Σιράκ και
τέτοια.

Σηκώθηκα κι έφυγα με τα πόδια προς το ποτάμι, καπνίζοντας και απολαμβάνοντας την καταχνιά. Σταμάτησα στην Pont Neuf σε έναν πλανόδιο τύπο με κρεμασμένο snack bar
στους ώμους και ψώνισα ένα κονιάκ και μια κρέπα με μανιτάρια. Συνέχισα
παράλληλα με τις όχθες του Σηκουάνα, πότε στη δεξιά και πότε στην
αριστερή όχθη. Σκεφτόμουν πως τελικά ίσως και να έπρεπε να παρατήσω την
επιστήμη. Όσο περνάει ο καιρός τόσο χειρότερη γίνεται και πιο
απάνθρωπη. Άκου ευνουχισμένο κρασί!… Θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων
μας… Σταμάτησα στο Τροκαντερό δίπλα σε κάτι ζευγάρια που βγαίνανε
φωτογραφίες με φόντο τον πύργο. Το κονιάκ είχε τελειώσει και με μια
καθόλου μα καθόλου πολιτικά ορθή κίνηση πέταξα το μπουκάλι στα νερά του
σιντριβανιού από κάτω. Με κοίταξαν έκπληκτοι, τους κοίταξα
περιφρονητικά και κατηφόρισα την πλατεία προς τον πύργο. Σκέφτηκα να
ανέβω επάνω να χαζέψω λίγο τους μηχανισμούς από τα ασανσέρ. Λίγη ρετρό,
ακίνδυνη τεχνολογία μου χρειαζόταν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: