Red Light District… (in the port of Amsterdam)


ΠΡΟΣΟΧΗ το site έχει μεταφερθεί στη νέα διεύθυνση vlavo.org

 

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την πρώτη επίσκεψή μου στο Άμστερνταμ. Παρεμβλήθηκαν κι άλλες μέχρι τη σημερινή. Τόσες όσες χρειάστηκαν για να πειστώ ότι δε θα τύχει να δω ποτέ ήλιο σε αυτή την πόλη. Τόσες ώστε να πάθει ο εγκέφαλός μου αυτό το special effect που παθαίνει εδώ. Το οπτικό αυτό εφέ που, ενώ μέχρι να φτάσεις στο Άμστερνταμ τα μάτια σου βλέπουν όλο το ορατό φάσμα συχνοτήτων – κοινώς χρώματα – με το που φτάνεις πιστεύεις ότι βλέπεις σέπια, σχεδόν ασπρόμαυρα. Η υγρασία και τα χρώματα των κτιρίων είναι οι κύριοι καταλύτες για τη δημιουργία αυτής της εικόνας. Τα πάντα γκρι…

Έφτασα λοιπόν και πάλι στο Άμστερνταμ. Το Τ.Υ.Υ.Τ. (τραίνο υπερβολικά υψηλής ταχύτητας) σταμάτησε απαλά στον σταθμό και η σήραγγα χαμηλής πίεσης μέσα στην οποία κινούνταν αποσυμπιέστηκε και άνοιξε για να βγούμε. Προτίμησα να πάρω το Τ.Υ.Υ.Τ. το οποίο έκανε από την Κολονία μόλις 20 λεπτά. Έχασα βέβαια τη διαδρομή, αλλά τη διαδρομή την είχα ξαναδεί. Είχα όρεξη να βάλω τον πειραγμένο μου εγκέφαλο σε άλλο παιχνίδι.

Στα ταξίδια με γρήγορα μέσα μαζικής μεταφοράς, νιώθω τον εγκέφαλό μου να θέλει να μείνει στην αρχική του θέση. Κάτι σαν την αδράνεια που λέγαμε στη φυσική. Και σε λίγο αρχίζει να ανακατεύει τις φοβίες του με την ειδική θεωρία της σχετικότητας. Με το που ξεκινάει ένα αεροπλάνο ή ένα Τρένο Υπερβολικά Υψηλής Ταχύτητας να επιταχύνει, ενώ είμαι μέσα, σκέφτομαι ταυτόχρονα:

Ότι αυτό είναι καλό γιατί η ταχύτητα ροής του χρόνου μειώνεται όσο αυξάνει η ταχύτητα, άρα μένω νεώτερος όταν ταξιδεύω με μεγάλες ταχύτητες. Σκέφτομαι όμως και ότι η μάζα μου μεταβάλλεται αντιστρόφως ανάλογα με την ταχύτητα και τότε γίνεται της πουτάνας. Με πιάνει ένας φοβερός πανικός. Βλέπω την εικόνα μου να συρρικνώνεται και να καταλήγω ένας μηδαμινός κρεάτινος σβώλος, κάτι σαν κρεατοελιά δηλαδή που μετά το τέλος του ταξιδιού θα την πετάξει η καθαρίστρια από την θέση μαζί με άλλα βρωμερά, πλην όμως μεγαλύτερα αντικείμενα. Δεν είναι και το πιο ευχάριστο συναίσθημα αυτό για τον μέσο όρο, αλλά περί ορέξεως…

Βγήκα από τον σταθμό και βασιζόμενος στον αυτόματο πιλότο του μυαλού μου κατευθύνθηκα και κάθισα να ξελαμπικάρω σε ένα ωραίο κρασάδικο κάπου σε ένα στενό κοντά στην Nieuwendijk.

Ήπια δυό νοτιοαφρικάνικα κόκκινα merlot, εξαφάνισα από προσώπου γης ένα φιλέτο Στρογκανώφ και έτοιμος πια να αντιμετωπίσω τον κόσμο, ξεκίνησα για το Red Light District.

Το σκηνικό ήταν όπως το θυμόμουν από την τελευταία φορά πριν πολλά χρόνια, αλλά ήθελα να δω με τα μάτια μου την εξέλιξη.

Η έλλειψη σεξουαλικής επαφής είχε γίνει εδώ και καιρό, μακράν το νούμερο ένα πρόβλημα στον πολιτισμένο κόσμο. Το άγχος της επιβίωσης, η έλλειψη προοπτικής αλλά και μια μόδα που είχε αναγάγει σε τέχνη και ύψιστη αξία την αφυλία και την ασεξουαλικότητα είχε καταρρακώσει την έννοια του σαρκικού έρωτα και είχε φτάσει στα ύψη την υπογεννητικότητα.

Η Ολλανδία, πάντα πρωτοπόρα, είχε προχωρήσει σε μέτρα εντυπωσιακά! Το ολλανδικό κράτος χρηματοδοτούσε τις πόρνες και τους πόρνους του Red Light District με αποτέλεσμα η επαφή μαζί τους να είναι δωρεάν. Το μέτρο αυτό προσπαθούσε να ανατρέψει το κλίμα και να θυμίσει στον κόσμο την χαμένη ηδονή.

Παραδόξως, ήμουν από αυτούς – ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού – που εξακολουθούσαν να έχουν ορέξεις. Ένας περιθωριακός. Ένα μίασμα για τον κοινωνικό μου περίγυρο. Είχα φάει μέχρι και βρομόξυλο από μια ομάδα σκληροπυρηνικών εγχειρισμένων άφυλων, όταν με πιάσανε μια μέρα στην Τσιμισκή να κουβαλάω μια παλιά αγαπημένη μου τσόντα καθ οδόν προς το σπίτι. Μου σπάσανε το DVD, τις έφαγα κι έμεινα και ανικανοποίητος. Έτσι είπα να την κοπανήσω στο εξωτερικό, εδώ που τα πράγματα είναι λίγο πιο ελαστικά για εμάς τους ενεργούς και να το κάνω μέχρι να σκάσω!

Εξάλλου ήτανε και μια πολύ καλή ευκαιρία να πάω με πουτάνα, πράγμα του οποίου η έλλειψη ήταν βαρύ φορτίο στην ψυχή μου όλα αυτά τα χρόνια. Τέτοιος πορνόμυαλος και να μην έχεις κάνει πληρωμένο σεξ (πληρωμένο επί τούτου, δηλαδή, γιατί τις μη πουτάνες τις πληρώνεις συνήθως ακριβότερα…); Ήταν η απορία φίλων και γνωστών τα παλιά εκείνα χρόνια… Και η αλήθεια ήταν αυτή.

Χώθηκα στα αγαπημένα μου στενά. Είχα περάσει πολλές φορές από εδώ, πάντα για μάτι και χαβαλέ. Χωρίς καμία πρόθεση να μπω. Σήμερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ήμουν αποφασισμένος.

Η πρώτη βιτρίνα περιείχε μια τύπισσα – κατ εικόνα και καθ ομοίωση – τηλεπαρουσιάστριας δεκαετίας 80, κάτι μεταξύ Ραφαέλας Καρά και κέρινου ομοιώματος. Όχι ό,τι καλύτερο για να μπω στη διαδικασία. Άναψα ένα τσιγάρο και προχώρησα. Μια φανταρίνα με ζαρτιέρες παραλλαγής ήταν η επόμενη από δεξιά, ενώ στην αριστερή μεριά του δρόμου οι δυό πρώτες βιτρίνες ήτανε καλά σκεπασμένες από την κουρτίνα. Να μη τα πολυλογώ, φιλοξένησα στο οπτικό μου πεδίο διάφορα είδη – ευγενούς κατά τα άλλα – προσπάθειας να προκαλέσουν τη σεξουαλικότητά μου. Στις βιτρίνες γινόταν ένα απίστευτο παιχνίδι πρόκλησης φαντασιώσεων. Οι κατασκευαστές καρναβαλίστικων στολών πρέπει να κάνουν χρυσές δουλειές εδώ, σκέφτηκα. Πόρνες πρότυπα: δασκάλες, νοικοκυρές, μπατσίνες, καλόγριες, oldies but goodies, καθαρίστριες, μοδίστρες, μέχρι και χημικοί μηχανικοί! Αν έχεις βίτσιο να εκσπερματώνεις σε δοκιμαστικό σωλήνα. Άρε ξάδερφε… σκέφτηκα το ξαδερφάκι μου που είχε μεγάλο κόλλημα με τα επαγγέλματα στο σεξ. Τα σκετς ήταν η αγαπημένη του δραστηριότητα.

Προσπάθησα κι εγώ να συγκεντρωθώ. Με ποιο είδος γυναίκας είχα άραγε μεγαλύτερο απωθημένο; Χρειαζόμουν μια αφετηρία… Χάζευα τις βιτρίνες κι έψαχνα βαθιά στα χρονοντούλαπα της μνήμης μου, μέχρι που την είδα μπροστά μου. Μπροστά μου και πάνω μου. Σε έναν ημιώροφο, όχι στις συνηθισμένες βιτρίνες, ξανθιά, πανέμορφη, κατάλευκη, ανατολικών προδιαγραφών με ιδανικές αναλογίες. Απλά πράγματα! Δεν ήταν ντυμένη ούτε υπηρέτρια, ούτε μπετατζής. Δεν ήταν ντυμένη αμερικάνα αγρότισσα ούτε μοντέλο του Gucci. Για την ακρίβεια δεν ήταν ντυμένη καθόλου! Ήταν μια γυμνή πόρνη. Μια σταγόνα ιδρώτας έτρεξε στο μάγουλό μου, παρ όλη την παγωνιά. Πριν προλάβει να παγώσει την έγλυψα με την άκρη της γλώσσας. «Αυτό είναι!», σκέφτηκα, «…με «πουτάνα» δεν έχω πάει! Εικόνα πουτάνας χρειάζομαι… Όχι νοικοκυράς ή νοσοκόμας…». Της έκανα νόημα και με δέχτηκε με χαρά. Ανέβηκα τη στραβοχυμένη σκάλα και μου άνοιξε. Μου είπε γεια σε αρκετές γλώσσες μέχρι να βρούμε μια δυό που να μας αρκούν, ώστε να συνεννοηθούμε. Κέρασε ένα Glu Wein, και μου έκανε νόημα πως είναι …«δυναμωτικό». Σίγουρα με είχε περάσει για έναν από όλους αυτούς που προσπαθούν να επανακτήσουν τη σεξουαλικότητά τους. Της έπιασα την κουβέντα, σχετικά με το θέμα, μιλήσαμε για λίγο και για την ίδια, μέχρι που έληξε ο χρόνος μου. Μου χαμογέλασε με νόημα – απροσδιόριστο νόημα, αλλά νόημα. Σηκώθηκα, της άφησα ένα πουρμπουάρ και ξαναβγήκα στους δρόμους. Με πέρασε για χαντούμη, αλλά δε γαμείς… Ακριβώς! Δε γαμείς…

Το κρύο είχε χοντρύνει κι εγώ ήμουν έτσι κι αλλιώς παγωμένος. Τι είχα κάνει πάλι; Άλλη μια αποτυχία! Φαίνεται ότι δε θα τα καταφέρω ποτέ να το κάνω αυτό… Θα τελειώσω, κάποια στιγμή, την επίγεια καριέρα μου μη έχοντας πάει με πόρνη. Δηλωμένη δηλαδή, γιατί ανεπίσημες υπήρξαν πληθώρα… Πάντα θα πιάνω κουβέντα μαζί τους και θα παθαίνω απώλεια στόχου…

Κατέληξα στο λιμάνι, μετά από μια θερμαντική στάση στο Μπουλντόγκ για ένα κρασί και τα παρελκόμενα… Αγνάντεψα την παγωμένη Βόρεια Θάλασσα, της πέταξα τη γόπα από το τσιγάρο μου και σιγοψιθύρισα εκείνο το τραγούδι του Μπρελ που λέει για το ναύτη, τις μπύρες και τις πουτάνες που υποσχέθηκαν την αγάπη τους σε χίλιους άλλους άντρες. In the Port of Amsterdam…


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: