Βρυξέλλες G8 και κάτι…



Είχα μόλις τελειώσει ένα ραντεβού στο δικαστικό μέγαρο, το Palais de Justice,
με την επικεφαλής του συνεργείου καθαρισμού του μεγάρου. Εκπληκτική
κοπέλα (Πάντα θεωρούσα ότι το “Ρουμάνα” είναι αναγραμματισμός του
“Μουνάρα”). Γεννημένη στο Βουκουρέστι, μόλις εικοσιπέντε Μαΐων και είχε
καταφέρει να έχει αυτή τη διακεκριμένη θέση. Το ραντεβού πήγε πολύ
καλά, μιας και ολοκληρώσαμε με επιτυχία αυτό που είχαμε σκεφτεί το
προηγούμενο βράδυ όταν γνωριστήκαμε, σε κατάσταση ευθυμίας, σε μια
φοιτητική μπυραρία.

Είχε
υποσχεθεί να ικανοποιήσει την επιθυμία που είχα εκφράσει να κάνω σεξ
μέσα σε δικαστική αίθουσα και αυτή η μέρα ήταν ακριβώς ότι έπρεπε,
καθότι αργία. Ήταν πραγματικά μεγάλη η ψυχική ανάταση να επιδίδεσαι σε
ανάρμοστες, για έναν τέτοιο χώρο, πράξεις και να ακούς την ηχώ του
άδειου μεγάρου να επιμελείται δημιουργικά τις άναρθρες κραυγές σου.
Μοναδική εμπειρία. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα… Όμως, όπως όλα τα ωραία
πράγματα, κι αυτό κάποτε τελείωσε. Αποχαιρέτισα εγκάρδια το μέγαρο και
την κοπέλα και κατέβηκα τα μαρμαρένια σκαλιά προς την έξοδο.
Με φώναξε από τον επάνω όροφο πριν βγω από την πόρτα. Γύρισα και ρώτησα
τι ήθελε. Μου είπε ότι μιας και ήμουν στην πόλη για να καλύψω τη Σύνοδο
Κορυφής θα μπορούσε να μου δώσει κάποια στοιχεία ιδιαίτερα χρήσιμα.
Φτάνει να ξαναβρισκόμασταν. Δώσαμε ραντεβού το βράδυ, στη γνωστή
μπυραρία. Βγήκα στον δρόμο…

Βαθιά
ικανοποιημένος δεν έβλεπα την ώρα ώστε να φτάσω στην Γκραν Πλας για ένα
κις με καπνιστό σολομό. Η κίνηση στους δρόμους ανεπανάληπτη. Στην πόλη
είχαν φτάσει εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη. Οι
ηγέτες είχαν μαζευτεί και πάλι εδώ στις Βρυξέλλες να
αποφασίσουν την επιβολή ενός νέου φόρου στην έκδοση βιβλίων και να
συζητήσουν το ενδεχόμενο εφαρμογής τεκμηρίου στη μεταμεσονύκτια
διασκέδαση, καθώς και στην εκτός γάμου ερωτική ζωή.

Η διαμαρτυρία προβλέπονταν μεγάλη.
Τα μπλοκ των διαδηλωτών βρίσκονταν στις τελευταίες ελεύθερες βόλτες
πριν συγκροτηθούν για τις εβδομηνταπέντε περίπου διαφορετικές
διαδηλώσεις που θα γινότανε στην πόλη. Για άλλη μια φορά το κίνημα δεν
είχε καταφέρει να αποκτήσει συνοχή. Έτσι οι εικοσιπέντε χώρες που
συμμετείχαν είχαν κατεβάσει περίπου από δύο διαφορετικά μπλοκ έκαστη,
σύνολο περίπου πενήντα, συν τα εικοσιπέντε διαφορετικά μπλοκ που
κατέβαιναν από την Ελλάδα, να τα εβδομηνταπέντε.

Παραδόξως
η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαιτέρως διακριτική, σε ολόκληρη την πόλη
κι αυτό ήταν κάτι που συζητιόταν έντονα, τόσο στα πηγαδάκια των
διαδηλωτών, όσο και στα τραπεζάκια των αλητών και ρουφιάνων
δημοσιογράφων, μέλος των οποίων ήμουν κι εγώ.

Και
δεν ήταν μόνο αυτό. Η Ευρωπαϊκή κυβέρνηση είχε φροντίσει σε μεγάλο
βαθμό για την εξυπηρέτηση των διαδηλωτών. Όλες οι κεντρικές και μεγάλες
πλατείες είχαν οργανωθεί σε χώρους σίτισης των διαδηλωτών όπου
προσφέρονταν δωρεάν, αφειδώς στρείδια και διάφορα άλλα όστρακα. Η
αρχικές αναστολές και αντιρρήσεις, από την πλευρά των οργανώσεων είχαν
καμφθεί, καθώς η ώρα περνούσε και η πείνα είχε αρχίσει να κάνει αισθητή
την παρουσία της. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είχε περάσει για
ένα κέρασμα.

-«Στο
κάτω κάτω γι αυτές τις κοινωνικές παροχές δεν διαδηλώνουμε; Θα ήταν
απαράδεκτο από μέρους μας, όταν μας τις προσφέρουν να τις αρνούμαστε.
Θα ήταν υποκρισία…», ήταν τα λόγια ενός από τους επικεφαλής του βιολετί
μπλοκ που ερχόταν από την Κυψέλη.

Συμφώνησα με την άποψή του και προσπάθησα να μάθω τι άλλες παροχές υπήρχαν προς τους διαδηλωτές.

-«Εμφιαλωμένα
νερά και πάρα πολλές χημικές τουαλέτες. Αυτά, όχι και τίποτε σοβαρό,
όπως καταλαβαίνεις…», επανήρθε στην γκρίνια του.

Του πρότεινα να κεράσω μια μπύρα
και να συζητήσουμε λίγο σε ένα μπιστρό εκεί δίπλα μπας και μάθω μερικά
πράγματα παραπάνω σχετικά με τη σύνοδο και την αντισύνοδο, χωρίς να
χρειαστεί να κοπιάσω περαιτέρω. Δέχτηκε να κάτσει μαζί μου καμιά ώρα
μέχρι την έναρξη των διαδηλώσεων. Παρήγγειλα δυό μελαχρινές βελγίδες –
μπύρες εννοώ – και πιάσαμε την κουβέντα. Σε δυό λεπτά όμως ο Βλάσης,
έτσι τον ελέγανε, έπιασε με νόημα την κοιλιά του και έφυγε σφεντόνα για
την τουαλέτα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η τουαλέτα βρισκόταν στο πατάρι,
μπορούσε να δικαιολογηθεί η έκφραση τρόμου που είχε ζωγραφιστεί στη
φάτσα του καθώς πάσχιζε, με σχεδόν κλειστά τα πόδια να ανέβει τα ξύλινα
σκαλιά. Περιμένοντας χάζευα έξω την διάσημη Γραν Πλας και το πολύχρωμο
πλήθος που έτρεχε πάνω κάτω

Ο Βλάσης κατέβηκε ανακουφισμένος.

-«Πρέπει να κρύωσα στο ταξίδι!», μου είπε συνωμοτικά.

-«Τα
έχουν αυτά τα ταξίδια…», τον δικαιολόγησα και πριν προλάβω να τελειώσω
την κουβέντα μου, τα ξύλινα σκαλιά που ανέβαζαν στην τουαλέτα, έτριξαν
και πάλι κάτω από το βάρος των τρεμάμενων ποδιών του Βλάση.

-«Βρε τον κακομοίρη…», σκέφτηκα κι έβγαλα από την τσάντα μου ένα χαπάκι Ercefuril. Μόλις κατέβηκε του το έδωσα.

-«Χτύπα
το γρήγορα, τέτοια μέρα δεν είσαι για να ψάχνεις τουαλέτες. Έχεις αγώνα
να δώσεις. Εγώ πάντα τα κουβαλάω, ποτέ δεν ξέρεις στα ταξίδια. Μου έχει
μείνει από τις αποστολές στην Ασία…», κόμπασα… Ο Βλάσης σηκώθηκε και
μου είπε πως θα ήθελε να βγει μια βόλτα να πάρει αέρα.

Τέλειωσα τη μπύρα μου και βγήκα κι εγώ έξω
να παρακολουθήσω την εξέλιξη των εκδηλώσεων. Σε λίγα λεπτά άρχισα να
νοιώθω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι ουρές έξω από τις χημικές
τουαλέτες δεν ήταν και στο πιο φυσιολογικό μήκος. Για την ακρίβεια ήταν
πολύ μακριές. Το ίδιο και οι ουρές έξω από τα φαρμακεία. Ρώτησα έναν
κατάξανθο μουσάτο διαδηλωτή μπας και ήξερε τι συμβαίνει. Με κοίταξε με
γουρλωμένα μάτια, πιάνοντας την κοιλιά του. Κρύφτηκε όπως, όπως πίσω
από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και κατέβασε το παντελόνι του. Κοίταξα
τριγύρω… Δεν ήταν ο μόνος! Δεκάδες υποψήφιοι διαδηλωτές φαινόταν να
έχουν σοβαρό πρόβλημα με το πεπτικό τους σύστημα.

Μερικοί
ιδιοκτήτες μπιστρό και μπαρ, έσπευδαν να αναρτήσουν έξω από τις
βιτρίνες τους χαρτάκια που έγραφαν σε διάφορες γλώσσες πως οι τουαλέτες
δεν λειτουργούσαν ή ήταν μόνο για τους πελάτες. Αν καταλάβαινα καλά
ήμουν αυτόπτης – και ευτυχώς υγιής – μάρτυς ενός μαζικού κοψίματος!
Τριγύρισα για αρκετή ώρα στους δρόμους της πόλης και παντού το σκηνικό
ήταν το ίδιο. Μερικοί υγιείς διαδηλωτές προσπαθούσαν να συντονίσουν την
κατάσταση και να καταλάβουν τι συνέβαινε. Όμως η κατάσταση ήταν πια
εντελώς εκτός ελέγχου. Προσπάθησα να επικοινωνήσω με κάποιους εκ των
επικεφαλής των ομάδων που ήξερα, αλλά του κάκου. Δεν έβγαινε κανένα
συμπέρασμα. Το κίνημα είχε χεστεί! Άγνωστο το αν θα γινόταν κάποια από
τις κινητοποιήσεις. Η κατάσταση είχε γίνει σκατά, στην κυριολεξία.

Αποφάσισα να γυρίσω στο ξενοδοχείο, μέχρι νεωτέρας.
Άνοιξα τηλεόραση και έβαλα το Euronews. Τα ρεπορτάζ μιλούσαν
επιφυλακτικά για ακύρωση των διαδηλώσεων λόγω κάποιας ελαφριάς
επιδημίας των διαδηλωτών. Κάνείς δε μιλούσε συγκεκριμένα, το μόνο που
ακουγόταν από επίσημα χείλη ήταν καθησυχαστικά λόγια, ότι δεν
κινδυνεύει κανείς και τέτοια. Και μετά, ρεπορτάζ από τις ψηφοφορίες του
κοινοβουλίου. Έριξα ένα μικρό zapping στα δορυφορικά κανάλια και
αποχαυνώθηκα με το γνωστό ολλανδικό γριάλιτυ “Time to Say Good Bye”,στο
οποίο διάφοροι υπέργηροι παίχτες προσπαθούν να πεθάνουν ο ένας τον άλλο
μια ώρα αρχύτερα. Με πήρε ο ύπνος για κανα δυό ώρες και ξύπνησα από
κάτι ουρλιαχτά σε μια διαφήμιση τηλεμάρκετινκ για ένα σετ μαχαιριών
κουζίνας. Η ώρα είχε πάει δέκα. Θυμήθηκα το ραντεβού με την ρουμάνα,
φρεσκαρίστηκα και πετάχτηκα μέχρι τη μπυραρία. Ήταν εκεί με τρεις φίλες
της. Όχι άσχημες οι δύο, δε βλεπόταν η τρίτη. Μου κούνησε επιδεικτικά
έναν φάκελο.

-«Έχει σχέση με τα σημερινά;», ρώτησα.

-«Απόλυτη!»,
δήλωσε και μου εξήγησε ότι θα γινόταν δικός μου κάτω από ορισμένες
προϋποθέσεις τις οποίες θα τις έθεταν αυτή και οι φίλες της, στο σπίτι
της μίας από αυτές. Όλες χαμογέλασαν πονηρά… Το δημοσιογραφικό μου
δαιμόνιο δε δίστασε στιγμή. Θα έπαιρνα τον φάκελο με οποιοδήποτε
σεξουαλικό κόστος. Η βραδιά εξελίχθηκε σε ιδιαιτέρως εξαντλητική, το
πρωί όμως ο φάκελος ήταν δικός μου. Ήταν δύο φωτοαντίγραφα από
αποδείξεις παραλαβής 112 τόνων χαλασμένων στρειδιών από το
αποτεφρωτήριο της Αμβέρσας, καθώς και για 200.000 φιάλες νερού με
σαλμονέλα
. Τις αποδείξεις είχε βρει ξεχασμένες η δικιά μου σε ένα
από τα γραφεία υψηλά ιστάμενων στελεχών της Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης, που
καθαρίζει με το συνεργείο της.

Την
άλλη μέρα πετούσα για πίσω. Ο Τριανταφυλλόπουλος περίμενε ανυπόμονα το
ρεπορτάζ που θα του έδινε πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα σχετικά με τις
νέες μεθόδους καταστολής των κινητοποιήσεων. Εγώ είχα ήδη συμφωνήσει
ένα ποσό που θα μου επέτρεπε να αποσυρθώ για κανά δυό χρόνια από την
ενεργό δράση. Η καλή μου ρουμάνα (το όνομά της δεν το έχω αναφέρει για
ευνόητους λόγους), αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση γνωστού καναλιού
για παρουσίαση μιας εκπομπής με ευτράπελα από δικαστικές αίθουσες. Μέσα
στο αεροπλάνο της χάρισα ένα κολιέ με μαργαριτάρια. Το πήρε, χάιδεψε τα
μαργαριτάρια και με ρώτησε:

-«Είναι από τα στρείδια που φάγανε οι διαδηλωτές;»

Αντώνης Βλαβογελάκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: