N 64 48.52΄ W 147 51.58΄ (όνειρο φθινοπωρινής νυκτός)


Ο τελευταίος κόσμος που έμενε να ψηφίσει, ήρθε κι αυτός στο εκλογικό κέντρο.

Αποχή μηδέν, παρά έναν ψηφοφόρο. Κάποια στιγμή όλοι περάσανε… Τι άλλο να κάνουν;

Τους
τσέκαρα τα εκλογικά βιβλιάρια, τις ταυτότητες, τους έδωσα τα
ψηφοδέλτια, παρατήρησα, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο
παραβάν, τι παπούτσια φορούσαν. Στη συνέχεια, από τις φυσιογνωμίες,
προσπαθούσα να καταλάβω τι ψηφίσανε. Όχι γιατί με ενδιέφερε να φτιάξω
κάποιου είδους προσωπικό εξιτ πολ, αλλά για να περάσει όσο το δυνατό
πιο ευχάριστα και δημιουργικά ο χρόνος. Αφότου έσβησα και το προτελευταίο όνομα ψηφοφόρου από τη λίστα, άρχισα να προβληματίζομαι έντονα.
Η απόλυτη βαρεμάρα, το τίποτα. Μόνος παρέα με μια κάλπη, σεβόμενος το
νόμο που λέει ότι η αυτή η ρημάδα η κάλπη πρέπει να μείνει ανοιχτή
μέχρι τη δύση του Ηλίου.

Ξαναδιάβασα για άλλη μια φορά τα ονόματα των υποψηφίων στα ψηφοδέλτια και πείστηκα ότι τα ήξερα όλα απέξω κι ανακατωτά. Πάει κι αυτή η ενασχόληση.
Είπα να σκεφτώ κάτι ευχάριστο. Θυμήθηκα το χειμώνα, που ψάχνοντας πάλι
για κάποια ολιγόωρη απασχόληση, δούλεψα για λίγο καιρό βοηθός πιλότου
σε τσέσνα που πετούσε τρόφιμα και καύσιμα σε κάτι ξεχασμένους τύπους
που ήρθαν εδώ πάνω για να χαθούν από τον κόσμο. Ωραία δουλειά…Απίστευτα τοπία, ψυχασθενείς τύποι, μόνοι σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, που πίνανε λιωμένο χιόνι και κανένα Jack που τους πηγαίναμε μια στο τόσο εμείς. Κι έπειτα παίρναμε τα δέρματα των ζώων που πιάνανε και γυρνούσαμε στο Fairbanks.
Καθόμουνα τότε, το πιο σκοτεινό σημείο της νύχτας και ξεροστάλιαζα
πίνοντας ένα χύμα καναδέζικο ουίσκι στην αυλή, με συντροφιά τη
φωτογραφική μηχανή, περιμένοντας κανένα καλό display από Βόρειο Σέλας.

Αααααχ!
Αναστέναξα! Ωραίος ο χειμώνας… Επανέφερα τον εγκέφαλό μου στο εκλογικό
κέντρο. Εκλογικεύτηκα δηλαδή…Κοίταξα έξω. Ο Ήλιος του μεσονυχτίου! Εδώ στη Βόρεια Αλάσκα, αυτή την εποχή δε δύει ποτέ. Κι αυτή η κάλπη θα μείνει ανοιχτή για έξι μήνες. Μέχρι τη δύση του Ηλίου…

Πετάχτηκα
από το κρεβάτι μου λουσμένος στον ιδρώτα. Πάλι το ίδιο όνειρο… Ότι
είμαι μόνος μου εφορευτική επιτροπή σε εκλογικό κέντρο στην Αλάσκα και
περιμένω έξι μήνες για να κλείσουν οι κάλπες. Φρίκη! Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές, εδώ και χρόνια, με πιάνει η ίδια φοβία . Ένα αδικαιολόγητο ή δικαιολογημένο άγχος.

Τι
θα κάνω; Τι θα συμβεί; Τι θα ψηφίσω; Έκανα καλά; Θα μουντζώνομαι; Ποιος
με κοροϊδεύει καλύτερα;
Οι γιατροί δε μπόρεσαν να με βοηθήσουν ιδιαίτερα. Πέρα από κάποια
χημική υποστήριξη, ουδέν…

Και
εκτός από αυτό το πρωινό άγχος, έρχεται και η εφιαλτική νύχτα. Αυτό το
όνειρο. Αυτό το όνειρο που τσακίζει την καλύτερη φαντασίωση που έχω,
εκείνο το σημείο με το ουίσκι στην αυλή, εντάσσοντάς την στο υπόλοιπο
τραγικό σκηνικό.

Και δε φτάνει αυτό. Το όνειρο έχει και παραλλαγές. Ένα βράδυ είδα ότι ήμουν ο Νικολακόπουλος και περίμενα έξι μήνες να κλείσουν οι κάλπες για να αναλύσω τα αποτελέσματα. Και περίμενα και περίμενα…

Αυτή
ήταν η χείριστη βερσιόν μέχρι τώρα. Ωστόσο ο γιατρός μου υποστηρίζει
ότι θα έρθουν χειρότερα. Μπορεί να δω ότι είμαι Κωστάκης ή Γιωργάκης
και περιμένω το τέλος της σεζόν να δύσει ο Ήλιος για να δω αν βγήκα!

Τα
παρατάω… Λέω να αρχίσω να μαζεύω τα πράγματά μου και να πάω στην
Αλάσκα… Εκεί τουλάχιστον ένα μέρος του ονείρου θα είναι αληθινό. Το
καλό μέρος…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: