Τρίτη σεζόν – επεισόδιο 4

Άρχισα να τριγυρνάω για αρκετή ώρα στο σπίτι σαν το μαλάκα. Πότε πότε έκανα μια στάση στο θολό τζάμι και κολλούσα την μύτη μου επάνω του. Μετά χάζευα για λίγα λεπτά το σημάδι που άφηνε. Για την ακρίβεια, κοιτούσα μέσα από την τρύπα που δημιουργούνταν στο παγωμένο και θολό τζάμι. Και απέναντι φαινόταν η κορυφή του πύργου στην Alexander Platz. Θυμήθηκα τον φύλακα του πύργου. Τον είχα γνωρίσει ένα βράδυ που καθόμουν μόνος και τα ΄πινα στο Esplanade. ΄Ηταν ούγκρος, αν θυμάμαι καλά, αλλά το όνομά του δεν το θυμάμαι. Για την ακρίβεια δεν το κατάλαβα ποτέ. Αλλά του είχα κεράσει καμιά δεκαριά ποτά και μου είχε δώσει το τηλέφωνο του για να τα πιούμε κανα βράδυ πάνω στις κεραίες. Έψαξα στο κουτάκι που πετάω κάρτες και τηλέφωνα. Βρήκα το τηλέφωνο και τον πήρα. Συνεννοηθήκαμε κουτσά στραβά, οπότε είπα να πάω μια βόλτα μέχρι εκεί. Βγήκα στον ψόφο. Το ηλεκτρονικό θερμόμετρο του φαρμακείου κάτω απ΄ το σπίτι έλεγε -17Ο C και από πάνω υπήρχε μια πολύ χαμηλή νέφωση που ήταν σχεδόν κατακίτρινη από την φωτορύπανση της πόλης. Ο ούγκρος με περίμενε κάτω στην είσοδο. Με πολύ συνωμοτικό ύφος κοίταξε πέρα δώθε κι άνοιξε γρήγορα την πόρτα. Με τράβηξε βίαια μέσα κι έκλεισε. Μου είπε, αν κατάλαβα καλά, ότι απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στον πύργο μετά τα τελευταία τηλετρομοκρατικά χτυπήματα στο CNN Europe και το ZDF κι ότι αν μας δει κανά μάτι την έχει γαμήσει. Αράξαμε πάνω στο περιστρεφόμενο καφέ. Του είπα να μου φτιάξει ένα τσάι κι ένα τοστ και με κοίταξε περίεργα. Ωστόσο τα ετοίμασε. Έπειτα του είπα ότι ήθελα να δω την πόλη από ακόμη πιο ψηλά, δηλαδή να ανεβούμε στις κεραίες. Δίστασε αρκετά και μου εξήγησε ότι έπρεπε να ψήσει τον δεύτερο φύλακα που ήταν επάνω. Ο οποίος όμως ήταν ήδη κάτω και δίπλα μας για να πάρει καφέ. Άκουσε την κουβέντα, με κοίταξε βλοσυρά και κούνησε αρνητικότατα το δάχτυλό του. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να επιμείνω, μια ιδέα ήταν μόνο. Βαρέθηκα γρήγορα και γύρισα σπίτι, αφού υποσχεθήκαμε με τον ούγκρο να ξαναβγούμε για κανένα ποτό. Ξάπλωσα κι έβαλα να δω λίγη τηλεόραση. Ευτυχώς πέτυχα τις «Ατέρμονες φιλοφρονήσεις», μια ειδική εκπομπή πρόκλησης υπνηλίας, όπου ο παρουσιαστής κι ο καλεσμένος αναλώνουν τον χρόνο τους λέγοντας ο ένας καλά λόγια για τον άλλο. Άκουσα τα παρακάτω και με πήρε ο ύπνος:

-«…πάντως το σημαντικότερο προσόν σας είναι το ότι είστε πολύ καλός άνθρωπος…»

Σας συναγωνίζομαι σ΄ αυτό, χαχαχα…»

Έχω μάθει από φίλους σας, ότι σε μικρότερη ηλικία, περνούσατε γριούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο! Ή τους κουβαλούσατε τις σακούλες από το σούπερμάρκετ…»

Μιλάτε κι εσείς που δεν έχετε αφήσει ζητιάνο για ζητιάνο στην Friedrichstrasse που να μην του έχετε εξασφαλίσει ένα καθημερινό, τουλάχιστον, γεύμα…»

Παρεμπιπτόντως, πάρα πολύ ωραίο το σακάκι σας. Εξαιρετική ποιότητα!»

Μα το έχω πάρει από το μαγαζί της ανιψιάς σας. Δε θα ήταν καλό; Σόι σας είναι, προς Θεού…»

7:40 Με ξύπνησε όπως κάθε πρωί σχεδόν, το τηλέφωνο – για την ακρίβεια η Υπηρεσία Ενοχλητικών Αφυπνίσεων.

Μου έριξαν ένα καλό γαμοσταυρίδι στα γερμανικά και ξύπνησα αμέσως. Η τηλεόραση ήταν ακόμη ανοιχτή, τελείωναν οι ειδήσεις και μου φάνηκε ότι πήρε το μάτι μου κάποιον που έμοιαζε τον Μικέ. Μάλιστα τα πλάνα ήταν από Χαλκιδική, όπως έγραφε η λεζάντα. -«Ναι, ρε γαμώ το! Τον ξέχασα τον Μικέ. Ούτε ένα τηλέφωνο…», είπα και σήκωσα αμέσως το ακουστικό. Έψαξα το μήνυμα που μου είχε αφήσει για να δω το τηλέφωνο…

Εμπρός!»

Μικέ μου…»

Παλικάρι μου, Γιόσνι!»

Τι έγινε ρε φιλαράκι;»

Τι να σου πρωτοπώ… Χαμός γίνεται εδώ!»

Κάτι πήρε το μάτι μου στην τηλεόραση, αλλά δεν κατάλαβα.»

Στήνουμε το πρώτο, σε παγκόσμιο επίπεδο, «πάρκο» – ελεύθερο ραδιοσυχνοτήτων. Η Χαλκιδική σε λίγο καιρό θα είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους ραδιοτηλεοπτικό σήμα. Θα είναι ένα θέρετρο αποτοξίνωσης από τον κόσμο του θεάματος.»

Έλα ρε, τι τρέλα είναι αυτή;»

Κάνουμε την ιδεολογία μας μπίζνα, φιλαράκι! Και σε περιμένει φυσικά μια θεσούλα κι εσένα…»

Thanx ρε φίλε, αλλά έχω πολύ δουλειά εδώ…»

Ξέρω τι κάνεις και είμαι περήφανος. Γι αυτό και τα εγκαίνια της Νέας Χαλκιδικής θα γίνουν ακριβώς μετά την παγκόσμια προβολή της τηλεταινίας σου. Θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα παιχτεί στην Χαλκιδική.»

Αυτό με τιμά ιδιαίτερα ρε φίλε…»

Γι αυτό σε θέλω όμως εδώ κείνη τη μέρα. Θα εγκαινιάσεις εσύ το «πάρκο» και θα γίνεις ταυτόχρονα και διευθυντής μάρκετινγκ!»

Τι μου κάνεις τώρα ρε Μικέ…»

Τίποτε φίλε. Πίστεψέ με, θα με ευγνωμονείς. Και όσον αφορά δηλώσεις, συνεντεύξεις και τέτοια θα τα έχουμε στημένα σε ζωντανή σύνδεση από εδώ!»

Κάτι αρχίζει να γίνεται…»

Λοιπόν, θα τα ξαναπούμε… Θα σε πάρω και γω. Σκέψου το καλά πάντως, μη μας πουλήσεις…»

Καλά θα δούμε, άντε φιλιά στην Κούλα.»

Ε, ρε έχουνε φαγωθεί όλοι να με γυρίσουν πίσω. Τώρα θα μου πεις, δίκιο έχουν. Επειδή την ψώνισα τελευταία με τη δημοσιότητα και την εργασιομανία… Θα πάω εκεί στις λιακάδες μου, να τα ξύνω όλη μέρα… Έκανα αυτές τις σκέψεις καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για το γραφείο της Μίρας. Σήμερα είχα σκεφτεί να της κάνω το εξής:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: