Δεύτερη σεζόν episode 1

New Hollywood, Βerlin – Dummkopfhaus – Περίπου δύο χρόνια μετά…

To New Hollywood είναι μια περιοχή – ένα προάστιο θα έλεγα – λίγο έξω από το Βερολίνο. Ιδρύθηκε από πρόσφυγες αμερικάνους, μετά την μεγάλη επίθεση το 2005 με τον βάκιλο του Άφραγκα, έναν συνθετικό βάκιλο με καταστροφικά αποτελέσματα, αφού το εφέ του στον άνθρωπο είναι ασυγκράτητη μανία ξοδέματος κάθε περιουσιακού στοιχείου σε ποταπές υλικές απολαύσεις. Τότε πολλοί κατεστραμμένοι οικονομικά αμερικάνοι, αλλά και υγιείς προκειμένου να γλιτώσουν ήρθαν στην Ευρώπη. Ιδρύθηκαν με τον τρόπο αυτό πολλές νέες πόλεις και περιοχές σε ολόκληρο τον γνωστό κόσμο.

Το Νέο Χόλυγουντ λοιπόν ξεκίνησε σαν ένας προσφυγικός καταυλισμός άφραγκων παραγόντων του θεάματος από την ομώνυμη πόλη. Γρήγορα η Γερμανική βιομηχανία σκέφτηκε πως είναι η μεγάλη της ευκαιρία για να αναλάβει τα ηνία. Οργανώθηκε λοιπόν σε ελάχιστο χρόνο μια μικρή πόλη – Studio για τις ανάγκες της νέας βαριάς βιομηχανίας της ενωμένης Ευρώπης. Μια μεγάλη αλήθεια είναι η σοβινιστική μεταχείριση του έμψυχου δυναμικού από τις Η.Π.Α στην καινούρια αυτή φάση. Η Ευρωπαϊκή κουλτούρα είχε βρει εν ολίγοις την ευκαιρία να εκδικηθεί για τις χολιγουντιανές πατάτες κι έτσι αποφασίστηκε όλος αυτός ο κόσμος να χρησιμοποιηθεί στον τεχνικό τομέα και άντε το πολύ πολύ σε κανέναν ρόλο. Οι κατεύθυνση που θα ακολουθούσε το όλο πράγμα θα ήταν πειραματική και πρωτοποριακή. Εξάλλου τα πάντα είχαν γίνει πια. Τα ενδιαφέροντα σενάρια είχαν προ πολλού τελειώσει και ο κόσμος δεν ενδιαφέρονταν πια καθόλου για τον κινηματογράφο. Ήταν μάλλον το σωστό χρονικό σημείο για να γίνει μια νέα αρχή.

Ένα από τα εργαστήρια που αποτελούν την αιχμή του δόρατος αυτής της προσπάθειας είναι το γνωστό Dummkopfhaus. To χαρακτηριστικό αυτού του εργαστηρίου είναι το ότι είναι «άβατο» για τους ψυχικά υγιείς ανθρώπους. Μέσα εκεί ζουν απομονωμένοι από τον έξω κόσμο αρκετοί, αποδεδειγμένα, ψυχικά και διανοητικά διαταραγμένοι άνθρωποι, αλλά μιλάμε για τους πιο «εκτός δικτύου» απ όλους. Το ιατρικό προσωπικό κατευθύνει, όσο είναι δυνατόν, αυτές τις προσωπικότητες στο να παράγουν εικόνες και ιστορίες της αρεσκείας τους. Ειδική ομάδα καταγράφει και επιλέγει το υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στη συνέχεια το υλικό αυτό μπαίνει σε μια τράπεζα απ όπου το προμηθεύονται οι διάφοροι σεναριογράφοι – παντοσυνδεσμολόγοι για να το συνθέσουν σε ταινία.

Βερολίνο, Νοέμβρης μήνας, απόγευμα προς βράδυ, Potsdamer Platz.

Ο Γιόσνι Μπόμπολεκ πίνει το όγδοο Talisker πενήντα χρόνων στο αγαπημένο του cafe Esplanade στο παλιό Sony Center. Είναι το παλιό μπαρ του ξενοδοχείου, στο οποίο έπαιζε κι ο Nick Cave στα «Φτερά του Έρωτα» του Wenders. Έξω, οι νιφάδες του χιονιού που κατάφερναν να περάσουν από τον θόλο έφταναν μέχρι το υγρό έδαφος και ξαναγίνονταν ξενέρωτο νερό και μάλιστα λασπόνερο.

Το Esplanade ήταν το μόνο μέρος που ήξερε στο Βερολίνο ο Γιόσνι όταν πρωτοήρθε σαν εκπρόσωπος της εταιρίας του Blaine στην Ευρώπη πριν δύο χρόνια. Κόλλησε σε αυτή την γωνία του μπαρ από τότε και κάθε απόγευμα βρίσκεται στο ίδιο σκαμπό, τον τελευταίο καιρό δουλεύοντας κι όλας. Α! πρέπει να διευκρινίσουμε εδώ ότι μιας και η ζωή στην Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα έχει γίνει ιδιαίτερα ακριβή, ο Γιόσνι αποφάσισε να κάνει και κάτι τα απογεύματα για να συμπληρώνει το εισόδημά του. Έγινε λοιπόν, με μέσο τον Blaine βέβαια, ένας απ αυτούς που διαβάζουν κι επιλέγουν τα σενάρια των ψυχασθενών που θα περάσουν για το στάδιο της υλοποίησης.

Κι αυτό το βράδυ είχε απλωμένα πάνω στο μπαρ κάτι χαρτιά διάβαζε, έπινε και κάπνιζε. Παραδόξως το μυαλό του τα τελευταία δύο χρόνια έπαιρνε και καμιά στροφή ιδιαίτερα μετά το πέμπτο ποτήρι. Ήταν λίγο πριν τις εννιά, όταν χτύπησε το κινητό του.

Το άκουσε μετά την τρίτη φορά, άφησε το τσιγάρο του αργά αργά, απολαυστικά αργά δηλαδή, και το σήκωσε:

-«Ναι…»

Έλα ρε…που είσαι;»

Έλα κούκλα! Που θέλεις να είμαι;»

Σωστά! Σου έχω δουλειά και είναι επείγουσα…πρέπει να το διαβάσεις μέχρι αύριο!»

Χέσε με, έχω κι άλλο να τελειώσω…»

Ξέχνα το, κατάφερε να γράψει ο γιος της διευθύντριας και …καταλαβαίνεις

Παπάρια, ΟΚ φέρτο μου!»

Αδύνατον. Θα έρθεις να το πάρεις εσύ. Είμαι στο Silverstein στην Oranienburger και παίζω με τον μπάρμαν. Δεν ξεκολλάω. Έλα από δω.»

Αφού δεν έχω ιδέα που είναι, μην παίζεις με τον πόνο μου…»

Δυό χρόνια σ αυτήν την κωλοπόλη και δεν έχεις μάθει τίποτα, γαμώ τον μπελά μου! Λοιπόν κατέβα στον υπόγειο και πάρε τον S μέχρι την Friedrich και μετά τον U6 και θα σε περιμένω στη στάση. Άντε μαλάκα, μη μου τα πρήζεις!»

Μη μου το κάνεις αυτό…δεν έχω βρει ποτέ άκρη στην Friedrich. Την προηγούμενη φορά πήρα ένα τρένο που πήγαινε Μόναχο…Please»

Γιόσνι, βαρέθηκα…κάλεσε ένα taxi κι έλα Oranienburger 7. Μετά θα φύγουμε μαζί, θα κοιμηθώ σπίτι σου.»

Σιγά, καύλωσα…Αφού θα γίνεις λιώμα και θα κουβαλήσεις και τον μπάρμαν μαζί.»

ΟΚ, θα πάρουμε και την γιαπωνεζούλα τη μαγείρισσα! Εντάξει;»

Καλά…»

συνεχίζεται…

Advertisements
Comments
3 Σχόλια to “Δεύτερη σεζόν episode 1”
  1. Ο/Η vlavo λέει:

    thnx a lot αγαπημένοι!

  2. Ο/Η thios λέει:

    me geies! 😉

  3. Ο/Η Stilvi λέει:

    Ante kaloriziko! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: