O άνθρωπος που κοιμόταν όρθιος (10)

…..

Ο Γιόσνι ξύπνησε – καλά διαβάσατε – από το δαιμονισμένο χτύπημα του κινητού. Άνοιξε το ένα του μάτι και συνειδητοποίησε πρώτον ότι είχε πολύ φως, άρα είχε ξημερώσει καλά, δεύτερον ότι υπέφερε ίσως τον κορυφαίο πονοκέφαλο της καριέρας του, τρίτον ότι βρισκόταν ακόμη στο ίδιο δωμάτιο και τέταρτον ότι χτυπούσε το κινητό του.

Ναι….»

Τι «ναι» βρε κοιμισμένε! Που σκατά είσαι; Η πτήση σου έφτασε πριν μισή ώρα και πάλι δεν ήσουν μέσα!… Μας δουλεύεις; Πες το καθαρά!»

Κα… Κασσάνδρα! Ω, γλυκιά μου συγχώρα με…δεν θα το πιστέψεις, με πήρε ο ύπνος!»

Που βρίσκεσαι;»

Γάματα, τι να σου λέω, μήπως ξέρω…Να σου πω, …να σας πάρω εγώ μόλις καταφέρω να βγάλω άκρη; Πρέπει να βρω τρόπο να φύγω, να πάω στο αεροδρόμιο και να πάρω μια ασπιρίνη έξτρα.»

Τι έγινε μπας και σ΄ έχουν απαγάγει; Με τρομάζεις!»

Άστα θα σου πω από κοντά, αν τα καταφέρω.»

Πρέπει να σε βρούμε! Άκου…πληκτρολόγησε ένα μήνυμα ???where am i??? Και στείλτο στο GPS1422. Θα σου σταλεί ένα μήνυμα με την ακριβή σου θέση. Στείλε μου την απάντηση και θα έρθουμε να σε σώσουμε…»

Εεε, δεν νομίζω ότι κινδυνεύω άμεσα, εκτός ίσως από τον πονοκέφαλο.»

Κάνε αυτό που σου είπα Γιόσνι!»

Καλά ντε, τα λέμε σε λίγο…»

Ο Γιόσνι έστειλε το μήνυμα και σε λίγα δεύτερα του ήρθε η απάντηση «N19* 26.12’-W99* 4.33’».

Το κοίταξε γεμάτος απορία και το έστειλε στο κινητό της Κασσάνδρας.

Στο Ακαπούλκο ήταν χαρά θεού. Η Κασσάνδρα, μία ακόμη φίλη με το Nickname Misirlou κι ο Steeve ήταν αραχτοί στην θερμοκοιτίδα τους όταν το μπιπ μπιμ του μηνύματος ακούστηκε. Η Κασσάνδρα το κοίταξε γεμάτη αγωνία και χαμογέλασε:

Everything under control. Our man is in the right place!», είπε και σήκωσε το ποτήρι της σαμπάνιας για να τσουγκρίσει με τους άλλους.

Fuck, it seems we made it!», είπε περήφανα ο Steeve και τσούγκρισε κι αυτός.

Θα ξαναγίνω μια κούκλα!» αναστέναξε και η Κασσάνδρα.

Αχ! Ξεχάστηκα πήγε εξίμιση η ώρα, αρχίζει ο δισεκατομμυριούχος!», είπε η Μισιρλού κι έτρεξε μέσα στη σουίτα. Το γνωστό τηλεοπτικό παιχνίδι μεταδίδονταν ακόμη από ελληνικό δορυφορικό κανάλι με την εικονική μορφή του τότε παρουσιαστή. Η Μισιρλού ήταν μεγάλη φαν του εκείνη την εποχή και κάθε απόγευμα δεν το έχανε με τίποτα, γιατί της θύμιζε τα νιάτα της.

Εντωμεταξύ λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειανατολικότερα ο Γιόσνι καταριότανε ακόμη τη μοίρα του κι εκλιπαρούσε έστω για μια ασπιρίνη. Η γνωστή πόρτα άνοιξε κι ο Blaine μπουκάρισε μέσα πίσω από τα μαύρα του γυαλιά. Η ανάσα του μύριζε ξίδια από τρία μέτρα και κάτι.

Γιόσνι χθες περάσαμε καλά, ομολογώ! Είναι ώρα να φεύγεις…»

Καταλαβαίνω…»

Δεν μπορώ να σου πω τίποτε άλλο. Να προσέχεις…», είπε ο Blaine και πάσαρε με νόημα στο χέρι του Γιόσνι ένα εισιτήριο και μια καινούρια κάρτα ταυτότητας.

Κρύψτα αυτά, αχρείαστα να ΄ναι…», είπε και τον ξεπροβόδησε μέχρι το πράσινο ταριφάμαξο που τον πήγε στο αεροδρόμιο. Ο Γιόσνι άρχισε να χαλαρώνει. Όλα ήταν πια υπό έλεγχο και πήγαινε για σολαριόλουστες διακοπές με πολύ ύπνο, φράγκα, γκλαμουριά και ενδεχομένως γκόμενες. Απ τα κέφια του άρχισε να κάνει σαχλαμάρες στους περαστικούς, ωστόσο η βόλτα έως το αεροδρόμιο κράτησε ελάχιστα λεπτά, μιας και το εργαστήριο – έπαυλη του Blaine ήταν τελικά εκεί δίπλα.

Χαιρέτησε τον έλληνα οδηγό και μπήκε στην αίθουσα αναμονής μέσα στα κέφια. Με μεγάλη άνεση πλησίασε το πρώτο τερματικό που βρήκε μπροστά του, το χαιρέτησε και του είπε τον προορισμό του. Το τερματικό έγραψε searching language και η εικόνα ενός μεξικάνου εμφανίστηκε. «Δε με νοιάζει που πηγαίνετε κύριος. Αυτό είναι δουλειά των τερματικών στο βάθος αριστερά. Εγώ μπορώ να σας προσφέρω μια ψυχανάλυση ή αν τυχόν πάσχετε από πετοφοβία θα σας χορηγήσω ηρεμιστικό. Καθίστε παρακαλώ»

Ένα σκαμπό εμφανίστηκε μέσα από τον τοίχο. Ο Γιόσνι έκανε να καθίσει, αλλά το μετάνιωσε.

Η αλήθεια είναι ότι είχε ψιλοχάσει την μπάλα αυτές τις μέρες που κοιμόταν για πρώτη φορά ξαπλωμένος χωρίς να το περιμένει, οπότε φοβήθηκε μήπως παραχαλαρώσει, κοιμηθεί και ξαναχάσει την πτήση.

Άσε φιλαράκι άλλη φορά!», είπε χαριτωμένα.

Σας παρακαλώ, καθίστε! Κύριος, μη φεύγετε, θα σας κάνω και έκπτωση. Θα σας κάνω και δέκα λεπτά επιπλέον. Έχω να δουλέψω μέρες, βοηθήστε με, θα με ακυρώσουν. Και οι τεχνητές νοημοσύνες έχουν ψυχή. Γύρνα πίσω τσιγκουναριό, γαμώ τον τουρισμό μου γαμώ!….Σκατά, δεν την γλυτώνω τη γείωση.»

Ο Γιόσνι είχε ήδη αρχίσει να σαχλαμαρίζει με ένα άλλο σκουρόχρωμο θηλυκό τερματικό που πουλούσε χαρτομάντιλα πέντε μέτρα παρακάτω, αγόρασε δυό πακέτα και συνέχισε με άνεση προς το γκισέ των αναχωρήσεων. Ξανασαχλαμάρησε με το τερματικό εκεί και προσπάθησε να στείλει χαιρετισμούς στην 221. Το τερματικό, αν και δεν ήταν και πολύ συνεργάσιμο, του εξήγησε ότι θα έπρεπε να ξέρει ολόκληρο το όνομα για να στείλει mail και τον παρακάλεσε να φύγει προς την πύλη.

Η πτήση κράτησε ένα εικοσάλπτο περίπου μιας και γινόταν με ένα από εκείνα τα παλιά Κονκόρντ, αναπαλαιωμένα και ειδικά διαμορφωμένα στο εσωτερικό με χειροπέδες για την ασφάλεια των πτήσεων. Ο Γιόσνι το χάρηκε πράγματι πάρα πολύ, μιας και τα θυμόταν αυτά τα αεροπλάνα από παλιά, από τότε που είχε πέσει ένα στη Γαλλία πρίν πολλά πολλά χρόνια και φανταζόταν πως δεν θα είχε τη δυνατότητα ποτέ να μπει σε ένα από αυτά. Τα κέφια του ήταν σε πρωτοφανή κατάσταση. Γύρισε στον διπλανό του μιας και η λογοδιάρροια θα ανακούφιζε λίγο τα κέφια του αυτά. Ήταν ένας συμπαθητικός ηλικιωμένος, με γυαλάκια, πολύ γνωστή φάτσα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι του θύμιζε. Κοίταξε διακριτικά ένα φυλλάδιο που διάβαζε ο τύπος. Έγραφε 182nd ΜΙΤ Congress of the Linguistic Theory. Θα είναι μάγειρας φαίνεται και θα πηγαίνει σε κανένα συνέδριο για λιγκουίνια, σκέφτηκε ο Γιόσνι.

Cook, cook???», ρώτησε ο Γιόσνι.

Excuse me…», απάντησε ο κύριος.

Λινγκουίνια …», είπε ο Γιόσνι δείχνοντας το φυλλάδιο.

No, no linguini… Linguistics, glossology!»

Α, γλωσσολογία! Τι μου θυμίσατε τώρα… Ήτανε μια εποχή παλιά που απογοητευμένος από την μέχρι τότε πορεία μου σε ότι αφορά την καριέρα μου και την γρήγορη εξέλιξή της, σκέφτηκα να πάρω μερικές σοβαρές αποφάσεις. Βλέποντας και συζητώντας κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο πιο γρήγορος και εύκολος δρόμος για να πετύχω επιτάχυνση της διαδικασίας ήτανε να γίνω γλείφτης. Όσο πιο μεγάλη η γλώσσα, τόσο το καλύτερο…Τα πάντα συνηγορούσαν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ψάχνοντας λοιπόν τον τρόπο, απευθύνθηκα σε κάποια βιβλιοπωλεία και προμηθεύτηκα ένα σπουδαίο σύγγραμμα γλωσσολογίας. Έπεσα με τα μούτρα, που λένε, στο διάβασμα ώσπου κάποια στιγμή μαθαίνω το εξής εξωφρενικό και απλό συνάμα, ότι δηλαδή τα όργανα της άρθρωσης προτιμούν να παραμείνουν στην ίδια θέση παρά να αλλάξουν θέση. Αυτό είναι μια εκδήλωση αδράνειας λοιπόν της γλώσσας και γι αυτό αναρωτιόμουν τόσα χρόνια γιατί ενώ γράφουμε – στον γραπτό λόγο – για παράδειγμα «α! τον πούστη», στον προφορικό λόγο λέμε «α! το μπούστη»! Αμέσως μετά επιβεβαίωσα ότι η νέα αυτή – για μένα – ανακάλυψη ισχύει μέσω της πειραματικής μεθόδου. Έγραψα: «Δεν πας να …;» και είπα αμέσως μετά: «Δε μπας να…;». «Στου κουφού την πόρτα…» και «Στου κουφού τη μπόρτα…». Αφού σιγουρεύτηκα, έδωσα συγχαρητήρια στην γλώσσα μου για την τεμπελιά της – συγχαρητήρια που αξίζουν και στη δικιά σας. Κι επειδή η λέξη τεμπελιά δεν είναι και ό,τι καλύτερο, την αντικατέστησα με την πιο σικ έκφραση «φωνολογική οικονομία» που διάβασα στο ίδιο σύγγραμμα. Δεν είναι φοβερό;;;»

Αναμφίβολα το μυαλό του Γιόσνι είχε πειραχτεί από κάτι πολύ καλό και μάλλον επρόκειτο για την εξελιγμένη μορφή ασπιρίνης που του είχε κεράσει ο Blaine. Ωστόσο ο συμπαθητικός κύριος με τα γυαλιά αναφώνησε
απλά «Oh!…» και γύρισε μπροστά του συνεχίζοντας το διάβασμα του φυλλαδίου.

Ξένοι, ξενέρωτοι ρε πούστη, κρύοι λαοί, παπάρες…Φάε σκατά ρε μπούφο!», είπε ο Γιόσνι γεμάτος απαξία για τον άνθρωπο.

You ’re a classic greek male! Oste iste ellinas loipon e?»

Μπα ανοίξαμε το στοματάκι μας! Έλληνας είμαι – που λέει ο λόγος δηλαδή…Εσείς;»

Amerikanos me evraiki katagogi, me lene Noam Chomsky, esas?»

Emena Giosni!», του απάντησε προσπαθώντας να προσαρμόσει την προφορά του στα αμερικάνικα για να γίνει πιο κατανοητός, πράγμα που έκανε τον Νόαμ να γελάσει.

Iste endiaferon glossologiko fainomeno. Parte tin karta mou, tha ithela na paravrethite sto congress pou ginete aftes tis meres sto Acapulco. Me to azimioto vevea…»

Efkaristo gia tin prosklisi, then xero an tha exo chrono…», είπε ο Γιόσνι, αλλά σκέφτηκε: «Δουλειά δεν είχε ο Διάολος»

συνεχίζεται

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: