Ο άνθρωπος που κοιμόταν όρθιος (9)

μετά το ολιγόλεπτο interval, επανέρχομαι…

Ο Γιόσνι ξύπνησε, φρέσκος μεν απορημένος δε, άγνωστο γι αυτόν πόσες όσες ώρες μετά.

Είχε να αντιμετωπίσει το επίσης άγνωστο γι αυτόν jet lag, το πώς και γιατί κοιμόταν ξαπλωμένος και το γιατί βρισκόταν σε ένα πολυτελές δωμάτιο, τελείως γυάλινο με μόνα έπιπλα το γυάλινο κρεβάτι του ένα γυάλινο τραπέζι κι ένα πορτατίφ.


Το πιο περίεργο ήταν αυτό που έβλεπε στο ταβάνι το οποίο ήταν επίσης γυάλινο. Στον επάνω όροφο υπήρχαν διάφοροι γύρω από ένα ακόμη γυάλινο κρεβάτι και κάτι κάνανε στον κώλο του ξαπλωμένου στο κρεβάτι. Κοίταξε καλύτερα. Στο κρεβάτι ήτανε μπρούμυτα η μουγκή κοπέλα. Πήγε ακριβώς κάτω από το πρόσωπό της και την χαιρέτησε. Εκείνη δεν ανταπέδωσε. Μερικοί από τους περιφερόμενους ήταν θηλυκού γένους με κοντές λευκές φούστες οπότε ο Γιόσνι άραξε για λίγο και χάζευε τα βρακάκια τους. Με το μυαλό του σε λίγο καλύτερη κατάσταση από πριν αφού είχε κοιμηθεί, κατάλαβε ότι οι διάφοροι ασχολούνταν με το τατουάζ που είχε στο εξαιρετικό της κωλαράκι η μικρή. Ξαναξάπλωσε, χάζευε για λίγη ώρα και για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους την έπαιξε και λίγο κάτω από το σεντόνι αλλά δεν έχυσε γιατί ντρεπόταν να λερώσει.


Σε λίγο η κοπέλα σηκώθηκε κι εξαφανίστηκε κάπου. Οι υπόλοιποι κάτι κοιτούσαν για λίγη ώρα σε μια οθόνη κι αφού κάπου κατέληξαν, μάλλον χαρούμενοι, σβήσανε τα φώτα και την έκαναν.


Ο Γιόσνι άρχισε να βαριέται
. Φως υπήρχε μόνο στο δικό του δωμάτιο, έξω ήταν σκοτάδι και οι αντανακλάσεις στους υπόλοιπους τοίχους – τζάμια ήταν τουλάχιστον εκνευριστικές. Σε λίγο κάποιος από τους γυάλινους τοίχους άνοιξε και ένας τυπάς με μουστάκι, εξαιρετικά αλλά λίγο εκκεντρικά ντυμένος εμφανίστηκε.


Γεια σου Γιόσνι…»

Χαι… χαι… χαιχαίρετε…»

Ησύχασε…μιας και φεύγεις αύριο και ούτε που ξέρεις που θα με ξαναβρεις θα κάτσω να τα πούμε λίγο, αν δεν σε πειράζει. Εγώ είμαι «το άτομο» που έψαχνες. Σε ότι αφορά την αποστολή σου είναι όλα έτοιμα. Η φίλη σου η 221 θα μείνει ευχαριστημένη. Αυτό είναι το s-CD σου.»

Α, ευχαριστώ! Τι μέρα είναι, τι ώρα είναι;»

Αύριο φεύγεις. Κοιμόσουν μια μέρα και κάτι.»

Ξαπλωμένος;;;;;;;!!!!!», ρώτησε ο Γιόσνι με φρίκη και έκπληξη.

Χαλαρά…», απάντησε ο μουστακαλής.

Απίστευτο μου φαίνεται…»

Άραξε τώρα…Δεν πιστεύω να σε πειράζει που ψάξαμε τα πράγματά σου, για ασφάλεια…»

Σώπα καλέ…λες και είσαι ο πρώτος…»

Ανακάλυψα αυτό το δίλιτρο τσικουδιά ρε μπαγάσα! Πού το κονόμησες;»

Το πήρα για γούρι μαζί μου. Το κρατάω πολλά χρόνια.»

Άψογα, τώρα θα το τσακίσουμε!»

Γουστάρω κιόλας! Εδώ που φτάσαμε…»

Το δίλιτρο σε καμιά ώρα έγινε μονόλιτρο. Τα υπέροχα παγωμένα σφηνακοπότηρα που ερχόταν από έναν ιμάντα ήταν ό,τι έπρεπε. Από τα «ανύπαρκτα» ηχεία ακουγόταν παλιές ελληνικές μουσικές. Του Γιόσνι το μυαλό λες και είχε βρει την «περπατησιά» του, που έλεγε τότε κι ο Ζερβουδάκης. Δηλαδή, άρχισε να δουλεύει!

Από που είσαι τελικά ρε πατρίδα;», ρώτησε.

Άστα, έλληνας έγινα… δεν ήμουνα! Έζησα καμιά τριανταριά χρόνια στην πατρίδα σου… ποια πατρίδα σου δηλαδή; Από που είσαι ρε μαλάκα εσύ; Όνομα είναι αυτό; Άκου Γιόσνι Μπόμπολεκ…Χαααααααχαχαχαχα….»

Γάματα, πολωνοεβραίος με ελληνικό καταλύτη είμαι…»

Χουαχαχαχαχαχα!»

Τι γελάς ρε παπάρα, άντε βίβα! Εσένα πώς σε λένε ρε μίστερ; Έτσι για να συνεννοούμαστε δηλαδή…Τόση ώρα αφεντικό σε λέω, δεν ντρέπεσαι;»

Blaine»

Τι θες;»

Blaine με λένε, Blaine Reininger…»

Πώς;…είσαι χαχα πολύ μαλάκας! Και μένα με λένε Nick Cave! Μπουχαχα..»

Που τον θυμήθηκες τον παππού; Είναι ο μόνος που δεν έκανε Α.Φ.Υ. τόσα χρόνια…»

Τι δεν έκανε;»

Α.Φ.Υ, Ανανέωση Φυσικής Υπόστασης. Δεν το έχεις ακούσει;»

Τι λες τώρα,… ότι είσαι εσύ… ο… Tuxedomoon… καλά λες, μοιάζεις… σε είχα αφίσα πιτσιρικάς στο δωμάτιο!»

Μαλακία κάνω τώρα που καρφώνομαι αλλά δεν γαμιέται, δεν είσαι επίφοβος. Γέμισε λίγο…»

Τι έχει γίνει ρε συ αυτές τις μέρες; Όλο φίρμες γνωρίζω! Τώρα πάω στο Acapulco για να παίξω σε ένα κλιπάκι των Aerosmith.»

Πού πας;…αυτοί απ΄ ότι ξέρω δεν υπ υπ χικπάρχουν…»

-«Θα ξαναφτιαχτούν τώρα απ’ ότι έμαθα…»

Α… τώρα κατάλαβα! Εγώ μάλωσα με αυτόν τον ηλίθιο, γιατί ήθελε να του κάνω μια προσφορά για μια μαζική Α.Φ.Υ. Περίπου εκατό άτομα. Του φάνηκαν πολλά τα φράγκα του γύφτου και σκοτωθήκαμε! Ποιος ξέρει χικ τι χικ ετοιμάζει…»


Πέρασε η ώρα εύκολα ώσπου το δίλιτρο με την τσικουδιά έγινε στεγνό σαν το σιντριβάνι με τα κογιότ και σαν τις περισσότερες λίμνες – sorry, πρώην λίμνες – του κόσμου. Τραγούδησαν ό,τι μπορούσαν να θυμηθούν από Tuxedomoon και λέγαν ο ένας στον άλλο την ιστορία του ώσπου…

Τι να πιούμε τώρα;», ρώτησε ο Blaine;

Από δώ δεν βγαίνει η τεκίλα;… Έλεγα πάντα ότι πιο κοντά στην κρητικιά τη ρακή, ψυχολογικά εννοώ αλλά και στη γεύση, είναι η τεκίλα!»

Τεκίλα, όπως την ξέραμε, έχει να βγει πάνω από δεκαπέντε χικ χρόνια…τα χώματα είναι πια μολυσμένα…Πλην όμως ο κολλητός σου κάτι θα κάνει για σένα!»


Ο Blaine εξαφανίστηκε για λίγο και επανήρθε μ ένα ολοστρόγγυλο μπουκάλι που δεν έγραφε μάρκα επάνω, αλλά είχε ένα χαρτάκι που έγραφε 1999.

Τι είναι αυτό;»

Αν μπορείς έλα και πιάσε με!», φώναξε ο Blaine ακολουθώντας τους στίχους ενός παλιού τραγουδιού που έπαιζε εκείνη την ώρα από τα «ανύπαρκτα» ηχεία και άρχισε να τρέχει γύρω γύρω στο δωμάτιο.

Ο Γιόσνι σηκώθηκε και άρχισε να κυνηγάει τον Blaine να τον πιάσει, πράγμα καθόλου δύσκολο μιας και οι δυό τους ήταν ήδη τύφλα. Το μπουκάλι έπεσε αλλά ευτυχώς κύλησε και δεν έσπασε, πράγμα που τους συνέφερε λίγο. Δεν είναι και λίγο να σου σπάει ένα μπουκάλι σπάνιου υγρού, καμιά τριανταριά χρόνων.

Γεια μας κολλητέ!», είπε ο Blaine κάτω από το μουστάκι του.

Βίβα ρε… να σου πω… Δε φωνάζουμε και τη μουγκή εδώ να περάσουμε καλύτερα;…»

Ποια τη Ρίτα; Καλή ιδέα αλλά δεν νομίζω να συμφωνεί.»

Γιατί, τι της κάνατε;»

Η Ρίτα είναι μια παλιά τραγουδίστρια Les Rita Mitsouko, τους θυμάσαι;»

Φυσικά…ανα μπράβο… και;»

Μου χρωστάει μια Α.Φ.Υ. και κάνει μερικές δουλίτσες για μένα για να ξεχρεώσει.»

Γιατί είναι μουγκή; Και τι ήταν αυτό το τατουάζ στο κωλομέρι της;»

Δεν είναι μουγκή βασικά. Χικ! Έχει ορκιστεί να μη μιλήσει για είκοσι χρόνια για διαφημιστικούς λόγους. Μόλις ξανατραγουδήσει θα γίνει μέγα θέμα. Marketing, καταλαβαίνεις…»

Και το τατουάζ

Α, χικ…πωω… χάααλια είμαι…το τατουάζ ήταν μήνυμα που μου μετέφερε, βιομηχανική κατασκοπεία, ξέρεις…της κάναμε πλαστική τώρα πάει…χικ, καθαρό το κωλομέρι!»

Κρίμα ρε, έχω να πηδήξω κωλομέρι με τατουάζ πάνω από δεκαέξι χρόνια.»

Αααα, μαλακία δεν το λεγες νωρίτερα, ήτανε και ναρκωμένη…χουαχαχαχα!»


Στα ηχεία έπαιζε τώρα ένα παλιό του Ρασούλη: «…Όλα στη ζωή είναι ρόλοι…»

Ο Γιόσνι σηκώθηκε, πήρε το πάνω μέρος του πορτατίφ, το έβαλε στο κεφάλι και έκανε τον περιστρεφόμενο δερβίση! Ο Blaine κατουρήθηκε από τα γέλια (στ αλήθεια!)

Δε γαμιούνται όλα φιλαράκι, μη μου λες τίποτε άλλο. Καλά δεν περνάμε;»

ΟΚ. Αλλά πριν πάω να ξεράσω θέλω να σε ρωτήσω κάτι… Επειδή σε συμπάθησα… Μ΄ αυτό το γεροντοφρικιό τον Tyler, ….γκρρρκ,,, θέλεις σίγουρα να κάνεις δουλειά;… Θέλω να πω …μπρρρργκ! τι δουλειά έχεις εσύ με αυτούς τους δεινόσαυρους; Εσύ μικρός άκουγες καλή μουσική…. απ’ ότι καταλαβαίνω… Γκρουαααργκ..χρλιααααρκ…μπρλιαφ..χονκ! …γκρεφ!»

Μοιραία το γυαλισμένο γυάλινο πάτωμα μετετράπη σε δημιούργημα εικαστικής ανησυχίας, καθώς πάνω του ο Blaine άφησε αρκετό από τον εσωτερικό του κόσμο.


Ο Γιόσνι έπεσε πάνω του και προσπάθησε να τον σηκώσει.

Όχι ρε πούστη, πάει η ρακή μου τσάμπα…», μονολόγησε. «Έλα να τραγουδήσουμε…θυμάσαι το Radio Moscow;… Βlaine!… Έλα ξύπνα ρε μαλάκα!»

Σε, όχι περισσότερο από τρία δεύτερα η πόρτα ξανάνοιξε και δυό σεκιουριτάδες, που προφανώς παρακολουθούσαν από το κλειστό τους κύκλωμα τη φάση, μπουκάρανε, σηκώσανε τον Blaine κι εξαφανίστηκαν.

Αχρδιδίδια…πάλι μόνσμσ τα τζάαμια…», άρθρωσε ο Γιόσνι και εννοούσε «Αρχίδια, πάλι μόνος μου έμεινα μέσα στους τέσσερις γυάλινους τοίχους».

Κάθισε αρκετή ώρα, ώσπου για να καλύψει λίγα λεπτά βαριεστιμάρας θυμήθηκε να παίξει με το κινητό του. Το έψαξε αρκετή ώρα μέσα στα πράγματά του, το βρήκε, το άνοιξε και αμέσως άρχισαν να του έρχονται ένα σωρό μηνύματα, τα σημαντικότερα εκ των οποίων ήταν τα εξής:


Giosni anisihisame. Se perimename sto aeroporti alla den fanikes. Apo to control mathame oti allajes to eisitirio gia Mexico City. Ti egine; Epikoinonise mazi mas. Oi files apo to Acapulco.»

-«Giosni pare kanena tilefono na mas peis poy ise. Eise kala;»

-«Skatomalaka, mipos tsimpises to eisitirio kai thn ekanes;»

-«Are poustario, elpizo na kanoume lathos. Alla an mas tin ekanes tin exeis poutsisei!»


O Γιόσνι στην κατάσταση του έκανε περίπου σαράντα λεπτά να αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματα. Όταν όμως το κατάφερε συνειδητοποίησε πως ήταν όντως μέγας μαλάκας, αφού δεν είχε πάρει ούτε ένα τηλέφωνο για να ειδοποιήσει για την εξέλιξη. Με μεγάλο κόπο κατόρθωσε να πληκτρολογήσει – σε γενικές γραμμές – ότι σε μερικές ώρες θα βρίσκεται στο αεροδρόμιο του Sheraton Mescalina, όπου του είχαν κλείσει δωμάτιο.

Συνεχίζεται…


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Thessaloniki 360 virtual city guide

  • Chalkidiki 360

  • Αrchitectural Visualization

  • Little Planet

Αρέσει σε %d bloggers: