Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 6

Έφτασα στο στούντιο που γινόταν τα γυρίσματα πάνω σε μια πραγματικά κρίσιμη στιγμή. Έπρεπε να παρθεί μια απόφαση που αφορούσε στην ταχύτητα της παραγωγής. Ήταν η σκηνή που αφού η Τατιάννα έχει αυτοερωτιστεί, ο Διονύσης κάθεται και την χαζεύει με ορθάνοιχτο το στόμα του, αφήνοντας να φανεί το μοναδικό του δόντι. Ο ηθοποιός βέβαια είχε σώα παραπάνω από ένα δόντια. Αυτό σήμαινε ότι η εικόνα του έπρεπε να περάσει από 3D επεξεργασία, πράγμα χρονοβόρο μιας και θέλαμε τα πλάνα έτοιμα για την βραδινή βάρδια.

-«Πόσες ώρες θες για να το φτιάξεις;», ρώτησα τον animator.

-«Για να σχεδιάσω, να ρεντάρω και να ετοιμάσω τελικό βίντεο θα το ξημερώσω.»

-«Πάρε δέκα UNI και πάνε να το ξημερώσεις σε καμιά μπυραρία. Τηλεφωνήστε μου στον καλύτερο οδοντίατρο της πόλης και δώστε τον μου.», διέταξα!

Σε ένα περίπου λεπτό τον είχα στην γραμμή και του εξηγούσα την κατάσταση.

-«…λοιπόν σε πόση ώρα μπορείς να του έχεις βγάλει όλα τα δόντια;»

-«Μιλάτε σοβαρά κύριε; Θα δεχτεί ο άνθρωπος;»

-«Πάντα υπάρχουν τρόποι να δεχτεί ένας άνθρωπος να κάνει κάτι που αρχικά δεν ήθελε!», είπα με ένα μείγμα σιγουριάς και υπεροψίας. Αυτή τη φράση την είχα πρωτοακούσει από τη Μίρα, φυσικά.

-«Όπως νομίζετε… Πείτε μου πόσα δόντια έχει ο φουκαράς;»

-«Ας του μετρήσει κάποιος τα δόντια…», ξαναδιέταξα.

-«Εικοσιέξι!», φώναξε κάποιος από το συνεργείο.

-«Εικοσιέξι.», μετέφερα με τη σειρά μου.

-«Θα χρειαστώ περίπου… πέντε ωρίτσες.»

-«Θα του βγάλουμε μόνο τα εικοσιπέντε!»

-«Ε, τέσσερις ώρες και τρία τέταρτα.»

-«Σε μισή ώρα να είσαι εδώ.»

-«Έχω πελάτη στο χειρουργείο!»

-«Του πληρώνει η παραγωγή όλη τη θεραπεία. Άφησέ τον αμέσως!»

-«ΟΚ. Θα κάνω ότι μπορώ.»

Το συνεργείο με κοιτούσε παγωμένο. Ο «Διονύσης» δεν ήθελε να πιστέψει αυτό που επρόκειτο να του ανακοινώσω από στιγμή σε στιγμή. Και η στιγμή ήρθε:

-«Μια στιγμή! Κατάλαβα καλά;», τόλμησε να πει.

-«Για τα δόντια σου; Καλά κατάλαβες. Έτσι κι αλλιώς έχουν τα χάλια τους και είναι και λειψά. Η παραγωγή θα σου τα αντικαταστήσει με τριανταδύο ολοκαίνουρια και θα συζητήσουμε και για μια ικανοποιητική αποζημίωση για την ψυχική σου οδύνη. Συν το ότι θα ανέβει το κασέ σου δραματικά όταν θα βγάλουμε στα making of της ταινίας τα πλάνα με το ξεδόντιασμα. Θα είναι το ατού σου! Ο ηθοποιός στάντμαν. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί το πολύ πολύ να αφήσουν μούσια ή να παχύνουν για τις ανάγκες ενός ρόλου. Ενώ εσύ…». - Είμαι γεννημένος μάνατζερ, πώς χανόμουν τόσα χρόνια…

-«Κι αν αρνηθώ;»

-«Δεν νομίζω πως υφίσταται τέτοια πιθανότητα…»

-«Πράγματι κι εγώ δεν νομίζω.», είπε κι έτσι έλυσα το πρόβλημα.

-«Εμπρός, πάμε στην παρακάτω σκηνή ώσπου να ’ρθει ο ντόκτορας.», διέταξα για άλλη μια φορά και πήγα να βάλω ένα τσάι και να παίξω κανένα ηλεκτρονικό στο laptop του script girl.

Η μέρα κύλησε κουραστικά, ωστόσο χωρίς άλλα προβλήματα κι έκανα κι ένα καινούριο high score στο tsakman, ένα παλιό ηλεκτρονικό που είσαι κουρέας και προσπαθείς να εξυπηρετήσεις όσο πιο πολλούς πελάτες μπορείς, ξυρίζοντάς τους το κεφάλι και ντεκαπάροντάς τους το μούσι. Κατά τα άλλα νύχτωσε και πήγαμε να κεράσω το συνεργείο σε ένα τούρκικο γυράδικο. Ήπιαμε και ένα κάρο ρετσίνες και έτσι επανέκτησα την εκτίμηση των συντελεστών. Ο μόνος που λυπόμασταν ήταν ο κακόμοιρος ο πρωταγωνιστής που δεν μπορούσε να φάει τίποτε. Μονάχα έπινε ούζο γιατί του είπαν ότι έτσι περνάνε τα δόντια όταν σε πονάνε. Πράγματι μετά από ενάμισι λίτρο δεν πονούσε πια γιατί είχε κοιμηθεί. Ο φωτογράφος μας τον μάζεψε, μαζί μ΄ αυτόν κι εμένα και την Τάνια το script μας. Ξεκίνησε η διανομή κατ οίκον αλλά η μικρή είχε ανεβάσει στροφές από τις ρετσίνες κι έλεγε να πάμε να συνεχίσουμε σε κανένα μπαρ. Το ρεμάλι ο φωτογράφος συνηγορούσε. Εγώ βέβαια τους έβαλα χέρι λέγοντάς τους ότι αύριο θα μας φύγει ο κώλος πάλι, οπότε αφού τους το είπα και είχα ήσυχη τη συνείδησή μου μπόρεσα κι εγώ να παρασυρθώ. Φυσικά συμφωνήσαμε να πάμε για ένα και μόνο ένα ποτό. Και φυσικά δεν το τηρήσαμε όπως άλλωστε ο περισσότερος κόσμος. Αυτά τα σκεφτόμουν πάλι μόλις γύρισα και ξάπλωσα: Αφού κάνω ακόμη ό,τι κάνει κι περισσότερος κόσμος δεν έχω γίνει περίεργος και διαφορετικός. Άλλη στιγμή αυτό θα μου φαινόταν κακό. Τη συγκεκριμένη στιγμή μου φάνηκε καλό. Έτσι, μέσα στην θαλπωρή του μέσου όρου με πήρε διακριτικά ο ύπνος.

Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 5

Ήξερα ότι στις 9:00 είχε ραντεβού με τον Διευθυντή Παραγωγής Τηλεοπτικού Προγράμματος της Universal, ο οποίος ήταν ένα τεκνό που της άρεσε πολύ, αλλά δεν της καθόταν με τίποτα. Της ετοίμασα την πολυθρόνα της, τοποθέτησα στο συρτάρι ένα ζευγάρι καινούριους πολυμορφικούς δονητές και λιπαντική αλοιφή και γύρισα το ρολόι του γραφείου της λίγα λεπτά πίσω. Όταν έφτασε, έβγαλε το παντελόνι και κάθισε στην πολυθρόνα.

Ήξερα ότι θα φοράει παντελόνι, το κάνει πάντα στα σημαντικά ραντεβού. Άρχισε να ασχολείται με τα σχετικά, ενώ εγώ έκρυψα - χωρίς να το πάρει χαμπάρι - το παντελόνι της. Η ώρα είχε πάει ήδη 9:00, όμως το ρολόι της έδειχνε 8:53. Το εσωτερικό τηλέφωνο χτύπησε.

-«Συνέχισε τη δουλειά σου Μίρα. Θα το πάρω εγώ…», της είπα και δεν έφερε αντίρρηση.

-«Παρακαλώ…»

-«Κύριε Μπόμπολεκ έχουν έρθει απ την Universal για το ραντεβού. Να περάσουν;»

-«Βεβαίως παιδί μου!»

«Τι θέλανε;», ρώτησε η Μίρα.

-«Τίποτα, ήρθε το δώρο σου…».

-«Ποιο δώρο μου καλέ;»

Η πόρτα άνοιξε και το τεκνό με τον σύμβουλό του μπήκανε μέσα. Η Μίρα πάγωσε. Κοίταξε το ρολόι της, κοίταξε και μένα. Της χαμογέλασα ηλίθια. Καλωσόρισε τους καλεσμένους και δικαιολογήθηκε που δεν μπορούσε να σηκωθεί από το γραφείο λόγω κάποιου προβλήματος με τη μέση της.

-«Εμένα θα με χρειαστείτε άλλο;», ρώτησα.

-«Φυσικά Γιόσνι, κάθισε σε παρακαλώ…», απάντησε εννοώντας «θα σου γαμήσω…»

Η κουβέντα πήγε σχετικά καλά και μπορώ να καυχηθώ ότι αυτό ήταν δική μου δουλειά, μιας και η Μίρα άνοιγε το στόμα της σχετικά σπάνια και συνήθως για να βγάλει κανέναν πνιγμένο αναστεναγμό ηδονής.

-«Πονάτε;», ρώτησε κάποια στιγμή απορημένο το τεκνό.

-«Δεν φαντάζεσαι!», απάντησε η Μίρα που τρεμόπαιξε τα μάτια και ίδρωσε, σημάδι ότι μόλις είχε χύσει. Βέβαια το τεκνό πίστευε πως το χέρι που ήταν καθ΄ όλη τη διάρκεια της κουβέντας κάτω από το γραφείο, έπιανε τη μέση και τη λυπότανε. Το ραντεβού τελείωσε. Τελειώσανε και οι χειραψίες. Που να ξέρανε κι οι δυό τους ποιο χέρι αγγίξανε μόλις… Τους ξεπροβόδισα και γύρισα προς την Μίρα, δίνοντας της πίσω το παντελόνι της.

-«Θα σε πνίξω, με γάμησες!», μου είπε με εξουθενωμένο στόμφο.

-«Νομίζω πήγαμε καλά…», είπα με νόημα.

-«Αυτό που έκανες σήμερα με επανέφερε. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου. Μπορώ να τη βρίσκω και μόνη μου πάλι! Οπότε απαλλάσσεσαι από αυτό το καθήκον σου. Βέβαια όποτε θέλεις ή έχεις σκεφτεί κάτι, είσαι ευπρόσδεκτος.»

-«Χαίρομαι που σας άρεσε…», είπα και γύρισα στο γραφείο μου.

Ώρες - ώρες με θαυμάζω για τις ιδέες μου. Η μέρα ξεκίνησε όμορφα κι όταν μια μέρα είναι καλή προβληματίζομαι αν υπάρχει λόγος να αλλάξω τα πράγματα… Πριν φύγω από το σπίτι ο Μικές σχεδόν μ΄ έψησε να κατέβω Ελλάδα. Τώρα η ευεξία που νιώθω μου υπαγορεύει να συνεχίσω την καριέρα μου και να κόψω τους ρομαντισμούς! Δε γαμιέται…θα το δείξει ο καιρός - που έλεγε ο Άσημος, ή only time will tell, που έλεγαν οι Asia. Tηλεφώνiσα στον Μάνθο

-«Πώς πάει Μανθούλη μου;»

-«Καλά ρε συ Μπόμπο!»

-«Πώς με είπες;»

-«Μπόμπο. Υποκοριστικό του Μπόμπολεκ!»

-«Τι μαλάκας είσαι… Για πες, που βρισκόμαστε;»

-«Πού να βρισκόμαστε; Τώρα ήρθαμε ρε Γιόσνι, οπότε βρισκόμαστε όπου και χθες.»

-«Ναι ρε Μάνθο, είπαμε να πλακωθούμε να καλύψουμε χρόνο…»

-«Εγώ φιλαράκι θα τελειώσω μέχρι το απόγευμα τα πλάνα που έχω. Αν φέρει το συνεργείο καινούρια μπορώ να βάλω και μια βραδινή βάρδια. Τα γυρίσματά σου πίεσε…»

Είχα όρεξη για κουβεντολόι περισσότερο παρά για δουλειά. Ωστόσο έβρισκα μια επίφαση εργασίας για να μην νιώθω ότι πηγαίνουν χαμένα τα τηλεφωνήματα.

-«Σίσυ…»

-«Έλα babe.»

-«O Μάνθος το απόγευμα στέλνει για μεταγλωττίσεις το κομμάτι που τελειώνει.»

-«Και θέλεις να πάω να τσεκάρω τις κόπιες…»

-«Εμ…»

-«Έχω ορθοπεδικό το απόγευμα.»

-«Γιατί;»

-«Αρχίζω μια θεραπεία για το κουντεπιέ μου. Έχω φρικάρει, όποτε φορέσω τακούνι πιο ψηλό από δεκάξι πόντους πιάνεται. Δεν είναι κατάσταση αυτή…»

-«Αντιλαμβάνομαι το πρόβλημά σου Σίσυ μου αλλά με κρεμάς!»

-«Να σε πάρω σε δυό λεπτά να δω αν γίνεται να το αναβάλω;»

-«ΟΚ…»

Η Σίσυ σχημάτισε στο καντράν της το τηλέφωνο του studio:

-«Ναι, τον Μάνθο…»

-«Δε μπορεί αυτή τη στιγμή, αυνανίζεται….»

-«Άντε βρε ηλίθιο, όρεξη έχεις πρωί πρωί;»

-«Εσύ δεν έχεις;»

-«Έχω όρεξη για ένα γερό… Έχεις κανένα τηλέφωνο από κανέναν βιζιτά;»

-«Γι αυτό με πήρες;»

-«Μπα… Μου είπε ο Γιόσνι ότι τελειώνεις κομμάτι. Θα γίνει τίποτα;»

-«Όχι, αλλά και να γίνει θα το μοντάρω εγώ, είπαμε και δεν θα το δει κανείς. Εσύ μην έχεις άγχος. Αφού μπήκα εγώ στο παιχνίδι θα γίνουν όλα όπως πρέπει. Ο Μικές θα σ΄ έμπλεκε αναγκαστικά, στην περίπτωση που έπαιρνε τη δουλειά άλλος μοντέρ, για να μπερδέψεις τις κασέτες. Τώρα χαλάρωσε, βγάλε την ουρά σου απ΄ έξω. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται…»

-«Δε θέλω να την βγάλω ρε συ Μάνθο… Είμαι στο κόλπο και το γουστάρω.»

-«Μη νιώθεις παραγκωνισμένη ρε χαζό! Για προστασία το κάνουμε…»

-«Καλά, καλά… κλείνω.»

Η Σίσυ σχημάτισε στο καντράν το τηλέφωνο του Μικέ:

-«Εμπρός…»

-«Έλα Μικέ!»

-«Έλα, τι σε έπιασε και παίρνεις σ΄ αυτό το τηλέφωνο από το γραφείο σου; Τι έχουμε πει;»

-«Πρέπει να μιλήσουμε! Τι έγινε, με πετάξατε απ΄ έξω;»

-«Μη λες βλακείες! Αφού η δουλειά μπορεί να γίνει από ένα άτομο, δεν χρειάζεται να ρισκάρουμε. Τι σκατά σ΄ έχει πιάσει. Κουλάρισε και παίξε το ρόλο σου ήρεμα. ΄Έχε το νου σου στον Γιόσνι και στους υπόλοιπους. Είσαι το μάτι που φροντίζει να πάνε όλα καλά. Δεν χρειάζεται να κάνεις αγγαρείες…»

-«Είσαι μεγάλος ψήστης ρε πούστη! Sorry, ξύπνησα με νεύρα. Πάω να ρίξω κανένα πήδημα να στρώσω, μου φαίνεται…»

-«Άντε καλό βόλι και κόψε τις απερισκεψίες…»

-«ΟΚ, sorry και πάλι.»

Η Σίσυ σχημάτισε στο καντράν το τηλέφωνο του Γιόσνι:

-«Έλα…»

-«Δεν μπορώ τελικά μωρό, θα πάω στον γιατρό. Και… τέλος πάντων θα στο πω. Η Μίρα μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν πολυγουστάρει που χώνομαι στην παραγωγή…»

-«Α! Πώς κι έτσι; Εγώ δεν στο είχα πει…»

-«Τι να κάνουμε; Ξέρεις πάντως ότι θα είμαι δίπλα σου, διακριτικά.»

-«Καλά, καλά. Φεύγω, πάω στο γύρισμα. Θα τα πούμε το βράδυ.»

-«Φιλιά.»

Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 4

Άρχισα να τριγυρνάω για αρκετή ώρα στο σπίτι σαν το μαλάκα. Πότε πότε έκανα μια στάση στο θολό τζάμι και κολλούσα την μύτη μου επάνω του. Μετά χάζευα για λίγα λεπτά το σημάδι που άφηνε. Για την ακρίβεια, κοιτούσα μέσα από την τρύπα που δημιουργούνταν στο παγωμένο και θολό τζάμι. Και απέναντι φαινόταν η κορυφή του πύργου στην Alexander Platz. Θυμήθηκα τον φύλακα του πύργου. Τον είχα γνωρίσει ένα βράδυ που καθόμουν μόνος και τα ΄πινα στο Esplanade. ΄Ηταν ούγκρος, αν θυμάμαι καλά, αλλά το όνομά του δεν το θυμάμαι. Για την ακρίβεια δεν το κατάλαβα ποτέ. Αλλά του είχα κεράσει καμιά δεκαριά ποτά και μου είχε δώσει το τηλέφωνο του για να τα πιούμε κανα βράδυ πάνω στις κεραίες. Έψαξα στο κουτάκι που πετάω κάρτες και τηλέφωνα. Βρήκα το τηλέφωνο και τον πήρα. Συνεννοηθήκαμε κουτσά στραβά, οπότε είπα να πάω μια βόλτα μέχρι εκεί. Βγήκα στον ψόφο. Το ηλεκτρονικό θερμόμετρο του φαρμακείου κάτω απ΄ το σπίτι έλεγε -17^Ο C και από πάνω υπήρχε μια πολύ χαμηλή νέφωση που ήταν σχεδόν κατακίτρινη από την φωτορύπανση της πόλης. Ο ούγκρος με περίμενε κάτω στην είσοδο. Με πολύ συνωμοτικό ύφος κοίταξε πέρα δώθε κι άνοιξε γρήγορα την πόρτα. Με τράβηξε βίαια μέσα κι έκλεισε. Μου είπε, αν κατάλαβα καλά, ότι απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος στον πύργο μετά τα τελευταία τηλετρομοκρατικά χτυπήματα στο CNN Europe και το ZDF κι ότι αν μας δει κανά μάτι την έχει γαμήσει. Αράξαμε πάνω στο περιστρεφόμενο καφέ. Του είπα να μου φτιάξει ένα τσάι κι ένα τοστ και με κοίταξε περίεργα. Ωστόσο τα ετοίμασε. Έπειτα του είπα ότι ήθελα να δω την πόλη από ακόμη πιο ψηλά, δηλαδή να ανεβούμε στις κεραίες. Δίστασε αρκετά και μου εξήγησε ότι έπρεπε να ψήσει τον δεύτερο φύλακα που ήταν επάνω. Ο οποίος όμως ήταν ήδη κάτω και δίπλα μας για να πάρει καφέ. Άκουσε την κουβέντα, με κοίταξε βλοσυρά και κούνησε αρνητικότατα το δάχτυλό του. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να επιμείνω, μια ιδέα ήταν μόνο. Βαρέθηκα γρήγορα και γύρισα σπίτι, αφού υποσχεθήκαμε με τον ούγκρο να ξαναβγούμε για κανένα ποτό. Ξάπλωσα κι έβαλα να δω λίγη τηλεόραση. Ευτυχώς πέτυχα τις «Ατέρμονες φιλοφρονήσεις», μια ειδική εκπομπή πρόκλησης υπνηλίας, όπου ο παρουσιαστής κι ο καλεσμένος αναλώνουν τον χρόνο τους λέγοντας ο ένας καλά λόγια για τον άλλο. Άκουσα τα παρακάτω και με πήρε ο ύπνος:

-«…πάντως το σημαντικότερο προσόν σας είναι το ότι είστε πολύ καλός άνθρωπος…»

-«Σας συναγωνίζομαι σ΄ αυτό, χαχαχα…»

-«Έχω μάθει από φίλους σας, ότι σε μικρότερη ηλικία, περνούσατε γριούλες στο απέναντι πεζοδρόμιο! Ή τους κουβαλούσατε τις σακούλες από το σούπερμάρκετ…»

-«Μιλάτε κι εσείς που δεν έχετε αφήσει ζητιάνο για ζητιάνο στην Friedrichstrasse που να μην του έχετε εξασφαλίσει ένα καθημερινό, τουλάχιστον, γεύμα…»

-«Παρεμπιπτόντως, πάρα πολύ ωραίο το σακάκι σας. Εξαιρετική ποιότητα!»

-«Μα το έχω πάρει από το μαγαζί της ανιψιάς σας. Δε θα ήταν καλό; Σόι σας είναι, προς Θεού…»

7:40 Με ξύπνησε όπως κάθε πρωί σχεδόν, το τηλέφωνο - για την ακρίβεια η Υπηρεσία Ενοχλητικών Αφυπνίσεων.

Μου έριξαν ένα καλό γαμοσταυρίδι στα γερμανικά και ξύπνησα αμέσως. Η τηλεόραση ήταν ακόμη ανοιχτή, τελείωναν οι ειδήσεις και μου φάνηκε ότι πήρε το μάτι μου κάποιον που έμοιαζε τον Μικέ. Μάλιστα τα πλάνα ήταν από Χαλκιδική, όπως έγραφε η λεζάντα. -«Ναι, ρε γαμώ το! Τον ξέχασα τον Μικέ. Ούτε ένα τηλέφωνο…», είπα και σήκωσα αμέσως το ακουστικό. Έψαξα το μήνυμα που μου είχε αφήσει για να δω το τηλέφωνο…

-«Εμπρός!»

-«Μικέ μου…»

-«Παλικάρι μου, Γιόσνι!»

-«Τι έγινε ρε φιλαράκι;»

-«Τι να σου πρωτοπώ… Χαμός γίνεται εδώ!»

-«Κάτι πήρε το μάτι μου στην τηλεόραση, αλλά δεν κατάλαβα.»

-«Στήνουμε το πρώτο, σε παγκόσμιο επίπεδο, «πάρκο» - ελεύθερο ραδιοσυχνοτήτων. Η Χαλκιδική σε λίγο καιρό θα είναι απαλλαγμένη από κάθε είδους ραδιοτηλεοπτικό σήμα. Θα είναι ένα θέρετρο αποτοξίνωσης από τον κόσμο του θεάματος.»

-«Έλα ρε, τι τρέλα είναι αυτή;»

-«Κάνουμε την ιδεολογία μας μπίζνα, φιλαράκι! Και σε περιμένει φυσικά μια θεσούλα κι εσένα…»

-«Thanx ρε φίλε, αλλά έχω πολύ δουλειά εδώ…»

-«Ξέρω τι κάνεις και είμαι περήφανος. Γι αυτό και τα εγκαίνια της Νέας Χαλκιδικής θα γίνουν ακριβώς μετά την παγκόσμια προβολή της τηλεταινίας σου. Θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα παιχτεί στην Χαλκιδική.»

-«Αυτό με τιμά ιδιαίτερα ρε φίλε…»

-«Γι αυτό σε θέλω όμως εδώ κείνη τη μέρα. Θα εγκαινιάσεις εσύ το «πάρκο» και θα γίνεις ταυτόχρονα και διευθυντής μάρκετινγκ!»

-«Τι μου κάνεις τώρα ρε Μικέ…»

-«Τίποτε φίλε. Πίστεψέ με, θα με ευγνωμονείς. Και όσον αφορά δηλώσεις, συνεντεύξεις και τέτοια θα τα έχουμε στημένα σε ζωντανή σύνδεση από εδώ!»

-«Κάτι αρχίζει να γίνεται…»

-«Λοιπόν, θα τα ξαναπούμε… Θα σε πάρω και γω. Σκέψου το καλά πάντως, μη μας πουλήσεις…»

-«Καλά θα δούμε, άντε φιλιά στην Κούλα.»

Ε, ρε έχουνε φαγωθεί όλοι να με γυρίσουν πίσω. Τώρα θα μου πεις, δίκιο έχουν. Επειδή την ψώνισα τελευταία με τη δημοσιότητα και την εργασιομανία… Θα πάω εκεί στις λιακάδες μου, να τα ξύνω όλη μέρα… Έκανα αυτές τις σκέψεις καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για το γραφείο της Μίρας. Σήμερα είχα σκεφτεί να της κάνω το εξής:

Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 3

Στο καφέ, έξω από την αίθουσα η Σίσυ είχε πλευρίσει τον Μάνθο και τα λέγανε ψιθυριστά:

-«Θα το κάνουμε τώρα;»

-«Μίλησες με τον Μικέ;»

-«Λέει ότι ίσως είναι καλύτερα λίγο αργότερα, σε επόμενη φάση. Πρώτο κομμάτι είναι, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Όσο πιο αργά, προς το τέλος της παραγωγής, τόσο το καλύτερο.»

-«Έχω άγχος ρε Μάνθο, θέλω να τελειώνουμε και να φύγουμε.»

-«Don’t worry babe, σε τρεις μήνες θα είμαστε στον ηλιόλουστο αντιερτζιανό παράδεισο. Όλη μέρα ξάπλα, φαί, ποτό και θάλασσα, χωρίς ίχνος ραδιοσυχνότητας να μας μολύνει.»

-«Μου φαίνεται απίστευτο που το κατάφεραν τα παιδιά. Μια επαρχία χωρίς ραδιοτηλεόραση. Η Χαλκιδική, όαση και θεραπευτήριο για τους απανταχού της γης τηλεπρασόπληκτους. Χοντρή μπίζνα.»

-«Ο Blaine δεν παίζεται σ΄ αυτά. Βρήκε και τη γυναίκα του Μικέ την κυρία Ντε Μπορ, που ήθελε να τιμήσει το όνομά της και τη μνήμα του θείου της, έκανε και δωράκι ανανέωση στον Μικέ κι έτσι τους έβαλε στο παιχνίδι…»

-«Όλοι ευχαριστημένοι! Έχω αγωνία να μάθω τι μήνυμα θα μοντάρουμε…»

-«Ο Μικές μου είπε ότι σήμερα, μέχρι το βράδυ θα με ειδοποιήσουν. Αλλά δεν θα μπορέσω να σου το πω μωρό μου. Θα είναι άκρως απόρρητο.»

-«Ε, όχι ρε πούστη, αδικία…»

-«Έλα, θα έχει μεγάλη πλάκα. Θα το δεις στον αέρα και θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα δεις στην τηλεόραση, πριν μπούμε στην Χαλκιδική. Σε τρεις μήνες! Μαζί με όλον τον κόσμο… Δε μου λες; Με τον Γιόσνι τι θα γίνει; Έχει κανονιστεί να την κοπανήσει κι αυτός;»

-«Φυσικά, αφού είναι η αδυναμία του Blaine. Του έχει δώσει πλαστή ταυτότητα με άλλο όνομα από τότε που ήταν στο Μεξικό ακόμη…»

-«Και πότε θα μάθει την αλήθεια;»

-«Δεν ξέρω πώς θα του το φέρω… Ας τελειώσει πρώτα και βλέπουμε. Σώπα, έρχεται…»

-«Τι έγινε μάγκες;»

-«Ωπα, καλώς τον Γιόσνι!»

-«Τι κάνεις μωρό μου; Πώς πήγε η προβολή;»

-«Καλά, πολύ καλά. Πάντως Μάνθο μου θα γαμηθούμε τώρα! Πρέπει να καλύψουμε την καθυστέρηση πάση θυσία!»

-«Ό, τι θυσία θέλει το φιλαράκι μου. Υπάρχει πιθανότητα να σε κρεμάσω;»

-«Να ΄σαι καλά ρε Μανθούλη! Θα καθίσουμε λίγη ώρα; Να πάρω ένα ποτάκι;»

-«Ναι ρε…»

-«Ένα Johnny με σόδα κούκλα. Άντε να χαλαρώσουμε…»

-«Χαλάρωσε μωρό μου. Θα τελειώσετε στην ώρα σας και θα σε πάρω κατ ευθείαν να φύγουμε για Ελλάδα. Ωραία δεν θα είναι να δούμε την παραγωγή σου σε πρώτη προβολή, στην πατρίδα;»

-«Ε; Ναι, καλό αλλά δεν νομίζω ρε συ Σίσυ… Θέλω να είμαι εδώ στην προβολή. Φαντάζομαι ότι δεν θα με αφήσει και η Μίρα. Φαντάσου τι έχει να γίνει! Δεξίωση, συνέντευξη τύπου, φωτογραφήσεις… Τι σκατά, για ένα γκλάμουρ ζούμε!»

-«Δε σ΄ αναγνωρίζω μωρό… Που είναι το αναρχικό και ανατρεπτικό σου παρελθόν;»

-«Θαμμένο, μαζί με τον Γιόσνι που κοιμόταν όρθιος φιλενάδα!»

-«Έλα, δε θα μου χαλάσεις το χατίρι… Θα κανονίσουμε όλα αυτά με τις συνεντεύξεις νωρίτερα.»

-«Δε με ψήνεις. Αν θέλεις εσύ κατέβα στην Ελλάδα και έρχομαι μερικές μέρες μετά. Πιο καλά δεν θα ΄ναι να επιστρέψω μετά από τόσα χρόνια σαν ήρωας;»

-«Γιόσνι μου, τι ματαιοδοξίες είναι αυτές;»

-«Σε πειράζουν οι ματαιοδοξίες μου Σίσυ μου; Τότε γιατί δεν άφησες να πάρει η Μίρα την πραγματική μου έκθεση για το αριστούργημα του γιου της;»

-«Γιόσνι, κόφτο! Κάνε ό,τι γουστάρεις… στο τέτοιο μου!»

-«Έλα σόρυ… Συγχώρεσε μας ρε Μάνθο.»

-«Μπα, δεν… δεν άκουσα τίποτα παιδιά…»

-«Μάνθο, από αύριο ξεκινάς να μοντάρεις τις πρώτες σκηνές στο πλοίο και μεις ετοιμάζουμε τη σκηνή με τον δρυοκολάπτη…»

-«Τιμή μου να συνεργάζομαι μαζί σας κύριε Μπόμπολεκ!»

-«Βρε αϊ σιχτίρ! Άντε στην υγειά σας…»

-«Γεια!»

-«Viva!»

Ήπιαμε τα ποτά μας και είπαμε να την κοπανάμε σιγά σιγά γιατί άμα μπλέκαμε θα χάναμε άλλη μια μέρα και δεν μας έπαιρνε. Πλάκα πλάκα είχα συμμαζευτεί σε μεγάλο βαθμό τον τελευταίο καιρό με τα τρεχάματα. Τα ξενύχτια περιορίστηκαν σε μια φορά την εβδομάδα κι αυτό με μεγάλο άγχος. Κι απ΄ το άγχος και την πίεση κατανάλωνα συνήθως με ρυθμό, περίπου 60 ml αλκοόλ το λεπτό ή για να μην υπερβάλλω γύρω στα 30 ml το λεπτό μαζί με το ενδιάμεσο τσιγάρο για καθυστέρηση, κάθε φορά που τολμούσα να βγω. Σκατά δηλαδή.

Είπα στη Σίσυ ότι θα ήθελα να μείνω μόνος μου. Έτσι κι έγινε. Μου είχε μόλις προκύψει άλλη μια κρίση προσωπικότητας. Άμα πιω ένα - δύο και δεν συνεχίσω μέχρι να λιώσω αρχίζω και σκέφτομαι διάφορα πράγματα: Τι δουλειά έχω εγώ σ΄ αυτή τη δουλειά, μήπως όντως έχω αρχίσει να αλλοτριώνομαι, μου ήρθαν όλα όντως τόσο βολικά ή παίζεται τίποτα πίσω από την πλάτη μου; Μπας και είχε δίκιο ο ονειροκρίτης;

Σηκώθηκα και πήρα τη Σίσυ. Παραδόξως το σήκωσε αμέσως, σα να μην κοιμόταν…

-«Παρακαλώ…»

-«Έλα…»

-«Έλα τι έπαθες;»

-«Που είσαι, δεν κοιμάσαι;»

-«Σπίτι είμαι, αλλά δεν με πιάνει ύπνος… εσύ τι κάνεις;»

-«Είχα δει ένα όνειρο προχθές και μου έγραψε ο ονειροκρίτης ότι κάτι μαγειρεύεται πίσω από την πλάτη μου και μ΄ έπιασε ανησυχία!»

-«Έλα ρε μωρό μου, πέσε κοιμήσου, τι χαζά είναι αυτά;»

-«Λες ε; …άντε, καληνύχτα.»

Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 2

18 Φλεβάρη, πολύ αργά το βράδυ. Η Σίσυ πέρασε να με πάρει από το στούντιο για να πάμε να φάμε. Είχαμε γίνει πια σχεδόν ζευγάρι, αλλά δεν είχα μυαλό και χρόνο για να σκεφτώ αν μου άρεσε ή όχι… Πήγαμε σ΄ ένα κινέζικο κοντά στο σπίτι μου. Παρήγγειλα ένα κιλό σπρινκ ρολς με κιμά - ήταν το μόνο που μου φαινόταν φαγώσιμο. Η Σίσυ πήρε τραγανιστά ράμφη πάπιας με σάλτσα αντσούγιας και κουβερτούρα. Μπλιαχ!

-«Για πες… Πώς πήγατε σήμερα;»

-«Ευτυχώς καλά! Μπήκαμε στο δεύτερο κεφάλαιο και κάναμε μέχρι τη σκηνή της ροχάλας. Αύριο ξεκινάμε και τα γυρίσματα της Βδέλλας.»

-«Πώς το βλέπεις; Θα προλάβεις μωρό μου;»

-«Ας το ελπίσουμε. Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς και δεν αρχίσουν οι γκαντεμιές…»

-«Με τις αναπαραγωγές της διανομής βρήκατε καμιά άκρη;»

-«Θα γίνει κομμάτι - κομμάτι. Επειδή πρέπει να μεταγλωττιστούν ή να υποτιτλιστούν οι κόπιες και αυτό θα πάρει πολύ χρόνο, κάθε σκηνή που θα τελειώνουμε, θα μοντάρεται και θα φεύγει για αυτή τη δουλειά.»

-«Στο post production το δικό μας θα γίνεται η δουλειά;»

-«Ναι ο Μάνθος θα το δουλέψει.»

-«Α! Ωραία…»

-«Γιατί χαίρεσαι;»

-«Είναι καλό παιδί και φιλότιμο μωρέ… Στο κάτω κάτω, πατριωτάκι.»

-«Ναι, πολλοί πατριώτες μαζευτήκαμε κι απορώ πώς βγάζουμε δουλειά.»

-«Και … δε μου λες; Ποιος θα τα ελέγχει όλα αυτά; Εσύ θα είσαι στα γυρίσματα, έτσι δεν είναι;»

-«Η Μίρα είπε ότι έχει εμπιστοσύνη στο post. Δεν έχει γίνει ποτέ λάθος.»

-«Κουταμάρες… Είναι δυνατόν να το αφήσεις έτσι; Ποιος θα την πληρώσει άμα γίνει καμιά πατάτα; Οι υπεύθυνοι του post; Εσύ θα φας το κεφάλι σου…»

-«Δεν ξέρω ρε Σίσυ…»

-«Λοιπόν, άκου babe… Εγώ δικαιούμαι ένα μήνα άδεια. Θα τον πάρω τώρα και θα καθίσω να κάνω αυτή τη δουλειά. Για να σου φύγει το άγχος, τελειώνετε εσείς το μοντάζ παίρνω εγώ την σκηνή και αναλαμβάνω να προσέχω τις κόπιες.»

-«Λες; … Κι αν το μάθει η δικιά σου;»

-«Και δικιά σου τώρα φιλαράκι!»

-«Μη χέσω…»

-«Τι θα πει ρε συ Γιόσνι; Δεν φτάνει που θα έχω άδεια και θα βοηθάω, θα ζητήσει και τα ρέστα; Πάντως δεν χρειάζεται να το μάθει κι όλας, έτσι;»

-«Τι να σου πω μωρό μου; Αν το κάνεις, μόνο καλό θα είναι για μένα…»

-«Έτσι θα σ΄ αφήσω ρε babe; Έλα να σε φιλήσω.»

Μια βδομάδα αργότερα το πρώτο κομμάτι - έως το τέλος του δεύτερου κεφαλαίου - ήταν έτοιμο. Στην αίθουσα συνεδριάσεων έγινε η προβολή, ενώπιον όλων των στελεχών. Τα σχόλια ήταν περίφημα εκτός από τη γκρίνια για την διήμερη καθυστέρηση που προέκυψε όταν ο σκηνοθέτης δεν μπόρεσε να αποδώσει με ικανοποιητικό τρόπο την σκηνή όπου η Βδέλλα «αναμπουφτούρδισε χλιχλιβιστά».

Ο εφευρέτης του συγκεκριμένου ήχου, συγγραφέας του «Γυρίστε τον Γαλαξία με ωτοστόπ» κος Douglas Adams, είχε από δεκαετίες εγκαταλείψει τα εγκόσμια κι έτσι ήταν σχεδόν αδύνατο να μας βοηθήσει. Ο συγγραφέας του δικού μας έργου, είχε αντιγράψει απλά τον ήχο χωρίς να έχει ποτέ φανταστεί το πώς θα ηχεί. Έτσι παιδευτήκαμε αρκετά για να βγει κάτι ικανοποιητικό και λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ να σας το περιγράψω μέσω του γραπτού λόγου.

-«Πολύ ωραία! Κύριε Μπόμπολεκ συνεχίστε κανονικά και προσπαθήστε να καλύψετε την καθυστέρηση. Το master μπορεί να φύγει τώρα για να γίνουν οι μεταγλωττίσεις και τα αντίγραφα. Ευχαριστώ…». Αυτά είπε η κυρία πρόεδρος και η συνεδρίαση έλαβε τέλος.

Τρίτη σεζόν - επεισόδιο 1

The Producer

(o Γιόσνι Μπόμπολεκ έχει μόλις διαβάσει και αναλαμβάνει την παραγωγή της επικής μικροκτηνοβατικής μαλακίας με τίτλο “Ο Διονύσης Και η Βδέλλα” - που θα δημοσιεύσω για σας αργότερα…)

Πέρασαν οι πρώτοι δυόμισι περίπου μήνες με φοβερό άγχος και χωρίς ιδιαίτερα συμβάντα που να αξίζουν την προσοχή σας. Έτρεχα σαν το μαλάκα στα castings για να βρω κατάλληλο Διονύση. Βλέπετε, για κακή μου τύχη η πρώτη μου παραγωγή τύχαινε να έχει για θηλυκούς ηθοποιούς μια ψείρα και μια βδέλλα. Μέχρι κι εκεί γκαντέμης. Ούτε μια γκόμενα, να έχω και γω, ο υπεύθυνος, ένα ενδιαφέρον. Τις υπόλοιπες ώρες τις περνούσα στο εργαστήριο ειδικών εφφέ, παρακολουθώντας τα ηλεκτρονικά νάζια της βδέλλας παρέα με τους αδερφούς Αλαχούζους που την κατασκεύασαν. Αυτό είχε ομολογουμένως μεγάλη πλάκα γιατί η Βδέλλα ήταν τηλεκατευθυνόμενη.

Ένα πρωί που λέτε, σουρωμένος ακόμη μετά από ξενύχτι, πήγα από το εργαστήριο των παιδιών και πήρα τη Βδέλλα και το τηλεχειριστήριο. Πήγα νωρίς στο γραφείο κι έκρυψα τη Βδέλλα στο συρτάρι που η Μίρα κρύβει τον δονητή της. Δεδομένου ότι η Μίρα μόλις μπαίνει στο γραφείο της κάθε πρωί το έχει για γούρι να τραβάει μια μαλακία - κι αυτό το ξέρει όλος ο όροφος, γιατί ακούγεται - κρύφτηκα πίσω από μια πολυθρόνα και την περίμενα. Η Μίρα όπως πάντα στις 8:45 μπήκε στο γραφείο. Κλείδωσε την πόρτα, κάθισε στην δερμάτινη διευθυντική της πολυθρόνα, σήκωσε τα πόδια, ακούμπησε τα τακούνια στο γραφείο και μάζεψε την σατέν φούστα της. Με το αριστερό της χέρι παραμέρισε το σημείο του σλιπ που βρισκόταν μπροστά από το σημείο που ήθελε να αγγίξει και με το δεξί της χέρι άνοιξε το συρτάρι να βγάλει τον δονητή. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ενεργοποίησα με το τηλεκοντρόλ την ηλεκτρονική Βδέλλα που πετάχτηκε σαν ελατήριο και τσίριξε το προηχογραφημένο μήνυμα που της είχα γράψει:

-«Γεια σας κυρία Μίρα καυλιάρα!»

Την συνέχεια δεν την είχα φανταστεί ακριβώς. Οι τσιρίδες της Μίρας έφεραν όλον τον όροφο στο γραφείο της. Βλέπετε όλοι ήταν στημένοι να ακούσουν τον πρωινό της οργασμό και τρόμαξαν. Η Μίρα έκανε ώρα να ξεπεράσει τον νευρικό κλονισμό. Και για την ακρίβεια δεν τον ξεπέρασε εντελώς ποτέ, αφού της έμεινε κουσούρι και δεν μπόρεσε να ξανατραβήξει μαλακία το πρωί στο γραφείο. Ωστόσο αυτός που την πάτησα ήμουν και πάλι εγώ γιατί με υποχρέωσε - για να καλύψω τη μαλακία που της έκανα - να βρίσκομαι κάθε πρωί στις 8:44 στο γραφείο της, έχοντας σκεφτεί κάποιον τρόπο - διαφορετικό κάθε μέρα - για να ικανοποιώ τις πρωινές της καύλες.

Αυτό ήταν το ένα από τα ελάχιστα πράγματα που μου συνέβησαν αυτούς τους δυόμισι μήνες. Κατά τα άλλα η Σίσυ έχει μια ανεξήγητα και αρκετά κτητική συμπεριφορά απέναντί μου. Με κυνηγάει συνέχεια, λες και είμαστε ζευγάρι και το παλεύει να κάνουμε σεξ αρκετά συχνά. Ωστόσο εγώ, δεδομένου του άγχους για τη δουλειά και του άγχους να βρίσκω κάθε πρωί καινούρια ιδέα για τον οργασμό της Μίρας, δε μπορώ να ανταποκριθώ όπως θα ΄πρεπε. Βέβαια ένα από τα καλά, είναι το ότι έψησα την Σίσυ να πηγαίνουμε καμιά φορά μαζί στο ραντεβού των 8:44 κι έτσι έχει λίγο χαβαλέ. Τα γυρίσματα έχουν αρχίσει εδώ και μερικές μέρες. Το εξάμηνο που έβαλε η Μίρα σαν όριο είναι εντελώς ελάχιστο αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κι αυτό γιατί έχει κλείσει ταυτόχρονα τηλεοπτικό χρόνο σε εβδομηνταπέντε τηλεοπτικά δίκτυα στην Ευρώπη σε τρία στις ΗΠΑ, δεκαεφτά στη Ρωσία και εκατόν δέκα στην Ασία. Πράγμα που σημαίνει ότι την 26^η Μαΐου στις 9:00 το πρωί, ώρα Βερολίνου, περίπου πέντε δισεκατομμύρια ζευγάρια μάτια θα δουν - για την ακρίβεια πρέπει να δουν - την παραγωγή μου. Όπως αντιλαμβάνεστε, μου έχει φύγει ο κώλος. Η Σίσυ βλέπει την κατάστασή μου και προσπαθεί να βοηθήσει. Ωστόσο τα ραντεβού που κάναμε με την κυρία Καρτάλεφ δεν έβγαλαν τίποτα. Δεν θέλει να την βάλει βοηθό μου στην παραγωγή παρόλα τα παρακάλια μας.

Δεύτερη σεζόν episode 9

Στο γραφείο, που λέτε, γινόταν όντως πανικός γιατί σήμερα άρχιζε ένα παλιομοδίτικο ιταλιάνικο σόου με έναν κλώνο της Ραφαέλα Καρά. Κατευθύνθηκα προς το γραφείο της Σίσυ. Χτύπησα και μπήκα.

-«Επιτέλους! Που είσαι μωρό μου; Ανησύχησα...», είπε η Σίσυ και όρμηξε πάνω μου.

-«Τι έγινε τα είπατε με την κυρία Καρτάλεφ;»

-«Τα είπαμε ρε Σίσυ και σ΄ ευχαριστώ για αυτό που έκανες!»

-«Α…. το κατάλαβες ότι ήμουν εγώ;»

-«Ποιος άλλος θα με σκεφτότανε μωρό μου;»

-«Και;»

-«Τι και;»

-«Όλα εντάξει; Θα το αναλάβεις;»

-«Φυσικά, τρελός είμαι; Το μόνο που μένει να κανονίσω, είναι μια εξάμηνη άδεια από την άλλη τη δουλειά. Ελπίζω ο Blaine να μην έχει αντίρρηση.»

-« Πολύ χαίρομαι μωρό μου! Θέλω όμως μια χάρη από σένα…»

-«Τι;»

-«Θα ζητήσεις από την Μίρα να με κάνει υπεύθυνη της διανομής;»

-«Γιατί δεν το ζητάς εσύ; Νομίζω ότι έχετε πολύ καλές σχέσεις!»

-«Υπονοείς και πάλι κάτι; Κάτι τέτοιο νοιώθω αυτές τις μέρες…»

-«Όποιος έχει τη μύγα, μωρό μου…»

-«Α, να χαθείς… Έλα πες μου, θα το κάνεις;»

-«Πώς σου ήρθε εσένα να φύγεις από το δημιουργικό και να πας στη διανομή;»

-«Ε… θέλω να δουλέψω μαζί σου σ΄ αυτή τη δουλειά και θέλω να κάνω και κάτι πιο χαλαρό, έχω κουραστεί… θα το κάνεις;…»

-«Δεν χάνω τίποτα ρε φιλενάδα, θα το κάνω.»

«Όχι μόνο δεν χάνεις…», είπε η Σίσυ γεμάτη τσαχπινιά και γονάτισε μπροστά μου. Μου ξεκούμπωσε το φερμουάρ και τον έβγαλε έξω. Χωρίς να τον δει, αφού με κοιτούσε στα μάτια, τον έβαλε στο στόμα της. Την στιγμή που το κατάλαβε αυτή, το θυμήθηκα κι εγώ:

-«Τι γεύση είναι αυτή; Τι κάνει η οδοντόκρεμα εδώ;»

-«Γάματα είχα ένα ατύχημα το πρωί…»

-«Ωχ, το καλό μου έλα να το φιλήσω να περάσει…»

-«Ας το Σίσυ μου άλλη ώρα, πάω να βρω τη μεγάλη…»

-«ΟΚ, σε περιμένω μετά εδώ για να μου πεις τα νέα…»

Τον ξαναέβαλα μέσα και ξεκίνησα για το γραφείο της κυρα σκρόφας, που είχα αρχίσει - αναγκαστικά - να την συμπαθώ. Μπήκα στο ασανσέρι, έφτιαξα λίγο το μαλλί στον καθρέφτη και σε λίγα λεπτά είχα φτάσει στον τριακοστό πέμπτο. Δεν χρειάστηκε να χτυπήσω την πόρτα, άνοιξε μόνη της μόλις έφτασα μπροστά.

-«Πέρασε Γιόσνι…», ακούστηκε η φωνή της κυρίας Καρτάλεφ.

-«Καλημέρα σας κυρία Καρτάλεφ…»

-«Να κόψουμε τους πληθυντικούς Γιόσνι μου, έτσι κι αλλιώς θα συνεργαστούμε πολύ στενά από δω και πέρα. Μόλις πήρα την έγκριση από την επιτροπή. Η τηλεταινία «Ο Διονύσης και η Βδέλλα» θα πρέπει να έχει διάρκεια περίπου πενήντα λεπτά και το μπάτζετ που μας ενέκριναν είναι οκτώ εκατομμύρια UNI. Ο μισθός σου, από την εταιρεία εξαπλασιάζεται για όσο καιρό θα τρέχει η παραγωγή και μετά το τέλος της παραγωγής θα πάρεις μπόνους εκατόν είκοσι χιλιάδες UNI. Πώς το βλέπεις; Θα τα βγάλεις πέρα; Θα έχεις την ευθύνη της παραγωγής μέχρι να φτάσει και στο τελευταίο κανάλι.»

-«Τι να πω; Σας ευχαριστώ για την τιμή… Ε, νομίζω μόνο ότι θα ένοιωθα καλύτερα αν είχα για στενό συνεργάτη κάποιον πολύ έμπιστο. Ας πούμε την Σίσυ…»

-«Την Σίσυ την χρειάζομαι για άλλες παραγωγές. Ωστόσο θα έχεις όσους συμβούλους σου χρειαστούν. Δε νομίζω πως θα έχεις πρόβλημα!»

-«Είναι σοβαρή η δουλειά. Θα ήθελα να νιώθω άνετα με κάποιον συνεργάτη, για αυτό το λέω.»

-«Ξεκίνα εσύ κι αν δούμε στην πορεία ότι έχεις πρόβλημα, το ξανασυζητάμε…»

-«Τουλάχιστον θα την ήθελα στο κομμάτι της διανομής, να με ξαλαφρώσει από αυτό το άγχος…»

-«Καλά, καλά θα δούμε Γιόσνι, δεν είναι η Σίσυ το πρόβλημά μας, αυτή τη στιγμή. Ξεκινάς από σήμερα. Έχεις ραντεβού σε μια ώρα με τον κειμενογράφο που θα στρώσει το σενάριο, τον σκηνοθέτη και τον διευθυντή ειδικών εφέ.»

-«Μάλιστα, να πηγαίνω…»

-«Πήγαινε και να έχεις το νου σου στη δουλειά. Σε έξι μήνες πρέπει να είμαστε στον αέρα.»

Μπήκα στο ασανσέρ σχεδόν μουδιασμένος. Ήταν η ευκαιρία της ζωής μου να τα κονομήσω και να γυρίσω στην Ελλάδα για μόνιμες διακοπές και ύπνο. Αλλά ήταν γαμημένα πολύ μεγάλη δουλειά για τα κυβικά μου. Ή τουλάχιστον έτσι ένοιωθα. Και θα έπρεπε να ανεχθώ και τα μούτρα της Σίσυς τώρα που δεν κατάφερα να την χώσω στην παραγωγή. Αλλά στο κάτω κάτω γκόμενά της είναι η Καρτάλεφ, ας την ψήσει η ίδια. Σε λίγο έφτασα στον όροφο μας. Μπήκα με ένα στυλ λίγο απροσδιόριστο στο γραφείο της Σίσυ.

-«Τι έγινε, πώς πήγε;», ρώτησε γεμάτη αγωνία.

-«Εγώ πρέπει να στρώσω τον κώλο μου στη δουλειά. Όσο για σένα ήταν ανένδοτη, σε χρειάζεται λέει για άλλες παραγωγές. Θα το ξανασυζητήσουμε είπε, αν χρειαστεί, αργότερα…»

-«Σκατά, δεν την πίεσες! Γιατί ρε γαμώ το;»

-«Την πίεσα Σίσυ. Εγώ θέλω περισσότερο από σένα να είσαι και συ στην παραγωγή. Χέζομαι πάνω μου που το ανέλαβα μόνος !»

-«Ξαναπήγαινε να την πιέσεις κι άλλο…»

-«Μη λές βλακείες… Θα ξαναδοκιμάσουμε σε λίγες μέρες. Προσπάθησε κι εσύ να την ψήσεις.»

-«Παπάρια, στεναχωρέθηκα τώρα. Θα με αφήσεις λίγο μόνη;»

-«Έτσι κι αλλιώς έχω σύσκεψη. Τα λέμε αργότερα.»

Η Σίσυ έστειλε ένα μήνυμα κάπου και περίμενε νευρικά πάνω από το τηλέφωνό της. Μετά από λίγα λεπτά χτύπησε:

-«Σίσυ, κάποιος κύριος Παπατσιρλιάρης…»

-«Ναι, δώστον μου!»

-«Σίσυ… τι έγινε; Πήρα το μήνυμά σου!»

-«Και καλά και κακά. Ο Γιόσνι ανέλαβε όλη την παραγωγή. Εμένα, τουλάχιστον προς το παρόν, με άφησε απ έξω. Είμαι πολύ εκνευρισμένη…»

-«Ηρέμησε και έχε τον από κοντά. Μην τον πιέσεις πολύ και αρχίσει να ψυλλιάζεται τίποτα. Από κοντά. Ας σ΄ ερωτευθεί στην ανάγκη. Αν γίνει αυτή η δουλειά θα έχουμε παγκόσμια επιτυχία και θα αποσυρθούμε για λίγο καιρό. Αν ήξερε κι ο Γιόσνι για την αποστολή θα ήταν σίγουρα μέσα. Τα γουστάρει κάτι τέτοια. Αλλά δεν κάνει να μάθει τίποτε ακόμη. Είναι αυθόρμητος κι αφηρημένος και θα κάνει καμιά πατάτα στα σίγουρα. Πρόσεχέ τον, κι από κοντά…»

-«ΟΚ… εκεί πώς τα πάτε;»

-«Όλα εντάξει! Η Σούλα πήρε την έγκριση από το Υπουργείο Τηλεπικοινωνιών και Κοινής Γνώμης. Το κονδύλι από το Μεξικό έρχεται και σε λίγους μήνες η Χαλκιδική θα είναι όνειρο. Ας μη λέμε άλλα προς το παρόν… Σε αφήνω τώρα, το νου σου.»

-«Έγινε, τα λέμε…»

Τέλος δεύτερης σεζόν

Δεύτερη σεζόν episode 8

«Κρυόκωλοι: Κοινωνικό σύνολο με προβληματική συμπεριφορά και φυσικές ιδιαιτερότητες, γνωστοί και από τη μυθολογία ακόμη ως άνθρωποι που άφησαν γενιές ολάκερες χωρίς χέρια ή γεννητικά όργανα από τα κρυοπαγήματα. (γράφουμε και καμιά υπερβολή για εντυπωσιασμό). Η τρέχουσα αντίληψη τους θέλει απλά ψυχρούς και αδιάφορους. Αυτοί ωστόσο φαίνεται, πως κρατούν στα χέρια τους, ή καλύτερα στα οπίσθιά τους, το μέλλον της ανθρωπότητας…

Τι ακριβώς όμως είναι ο Κρυόκωλος στην κυριολεξία και στον ύπνο σας.

Σαφέστατα πρόκειται περί του οπισθίου μέρους του ανθρώπινου σώματος, (έξοδος παχέως εντέρου και περιοχή σε ακτίνα 20 - 80 cm) όταν αυτό έχει θερμοκρασία χαμηλότερη από τη συνήθη, σε κατάσταση ηρεμίας, χωρίς επαφή με άλλο αντικείμενο και μη έχοντας επιτρέψει προ ικανού χρονικού περιθωρίου, οποιαδήποτε ενέργεια αποβολής, πτητικού κυρίως, ενδοπεπτικού υλικού προς τον έξω κόσμο.

Πρακτικά αντιλαμβανόμαστε έναν Κρυόκωλο, όταν η θερμοκρασία του διαφέρει κατά 5 - 6 ^ο C από την κανονική και η επαφή μαζί του είναι άμεση. Βέβαια όταν μιλάμε για διαφορές τέτοιου επιπέδου, δεν υφίσταται πρόβλημα, διότι η συναναστροφή με φορείς τέτοιων Κρυοκώλων είναι ακίνδυνη έως και ευχάριστη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ερχόμαστε όμως τώρα στο κυρίως πρόβλημα που αφορά το όνειρό σας. Εκεί που οι περιπτώσεις είναι βαριές. Και λέγοντας βαριές, εννοούμε περιπτώσεις Κρυοκώλων, η θερμοκρασία των οποίων μπορεί να αρχίσει από τους μηδέν βαθμούς και να φτάσει, θεωρητικά, έως το απόλυτο μηδέν (-273^ο C). Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση αδρανοποιείται η περί του κώλου περιοχή και γίνεται «άφθαρτη στον χρόνο».

Στην πραγματικότητα αυτός είναι και ο απώτερος σκοπός κάθε «φαντασιακού» Κρυόκωλου. Δεν είναι πια φιλοσοφικό ερώτημα το αν ο Κώλος είναι μια αυθύπαρκτη οντότητα στον ύπνο μας. Είναι κοινωνικά παραδεκτό και επιστημονικά αποδεδειγμένο.

Αγαπητέ Κ. Μπόμπολεκ διαβάστε παρακάτω ένα απόλυτα συγγενές με το δικό σας όνειρο που είδε πριν μερικά χρόνια ένας πελάτης μας από τα Καλάβρυτα.

Εκπέμπει ο Κώλος;

Το θύμα έχει δει ότι είναι κορυφαίος επιστήμων στις τηλεπικοινωνίες.

22 Ιανουαρίου 1990, M.I.T. Μασαχουσέτη

Στο εργαστήριο του νευροπυρηνικού παρακρεπατζή Dick Tremorouf (η περσόνα του θύματος στον ύπνο του)…

Εκείνο το βράδυ ο Dick πειραματιζόταν πάνω στη διάβρωση μιας αποφλοιωμένης πυγολαμπίδας υπό την επίδραση τηλεπαιχνιδιών διαφόρων εθνικοτήτων.

7 :16 p.m. Έντονες παρεμβολές παρατηρούνται σε όλα τα κανάλια της τηλεοπτικής συσκευής, που χρησιμοποιούσε στο εργαστήριο, για αρκετή ώρα.

7 :28 p.m. Η φίλη του Dick, που παρεβρίσκετω στο πείραμα, βγαίνει από το δωμάτιο και όλα επανέρχονται στη θέση τους. Το γεγονός περνά βέβαια απαρατήρητο από τον Dick μέχρις ότου αρχίζει να συμβαίνει όλο και συχνότερα. Λίγες μέρες αργότερα ο Dick ανακαλύπτει παγοκρυστάλλους στην καινούρια του πολυθρόνα και τα παίρνει στο κρανίο. Υποψιάζεται αλλά δεν είναι σίγουρος. Το ίδιο βράδυ χάνει την αριστερή του παλάμη από κρυοπάγημα.

Λίγες μέρες αργότερα. Ο Dick βγαίνει από το νοσοκομείο. Είναι πια γεγονός! Η Tracy είναι κρυόκωλη! Η κατάστασή της είναι καλπάζουσα. Μέσα σε έναν περίπου μήνα η θερμοκρασία της κατέβηκε από τους 36,7 στους -208,7 βαθμούς! Ο Dick είναι απαρηγόρητος. Για χάρη όμως της επιστήμης σφίγγει τα δόντια και ξεκινά τα πειράματα στον Κρυόκωλο της Tracy. Τα αποτελέσματα είναι συγκλονιστικά. Ο Κρυόκωλος λειτουργεί κατά βούληση. Απορροφά θερμότητα από τον ξενιστή του, το άτομο που τον φέρει, για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

Ο συγκεκριμένος ήταν ένας υψίσυχνος Κρυόκωλος που φιλοδοξία του ήταν να εκπέμπει τηλεοπτικά προγράμματα, γεγονός σύνηθες, όπως θα έχετε παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια, με τα σκατά που παίζει η τηλεόραση.

Αγαπητέ κ Μπόμπολεκ, δεν θα ήθελα να σας τρομάξω αλλά…

Ένας θεός ξέρει τι φιλοδοξίες μπορεί να έχουν τόσα δισεκατομμύρια Κώλοι πάνω στον πλανήτη που από στιγμή σε στιγμή μπορεί να περιπέσουν σε κατάσταση ψύξης στον ύπνο μας. Γιατί οποιοσδήποτε άνθρωπος είναι φορέας ενός δυνάμει ενεργού Κρυόκωλου.

Γνώμη μας είναι πως το όνειρο είναι κακό και σημαίνει πως κάποιος σκαρώνει κάτι πίσω από την πλάτη σας. Να είστε ιδιαίτερα προσεχτικός στις 11 και στις 13 του μήνα. Τυχερός σας αριθμός το 4711. Ευχαριστούμε που εμπιστευτήκατε την υπηρεσία μας. Αν θέλετε γραμμή επικοινωνίας για το μέλλον σας, επικοινωνήστε μαζί μας στο katakathi@pesmoutoncafe.gr.»

«Τι μας λένε οι πατριώτες ρε μάγκα πρωί πρωί…», είπε ο Γιόσνι κάνοντας πως δεν το πολυπίστεψε.

Πέρασε λίγη ώρα και ο Γιόσνι κατάφερε να φύγει για το γραφείο, αφού σκέφτηκε να αλλάξει σώβρακο και να βάλει ένα άσπρο, για να μη φαίνεται η οδοντόκρεμα με την οποία είχε πασαλείψει το πουλί του. Έφτασε στην εταιρεία καμιά ώρα μετά. Μπήκε μέσα και του φάνηκε πώς οι υπόλοιποι υπάλληλοι τον κοιτούσαν άλλοι με θαυμασμό κι άλλοι με περιέργεια.

-«Μήπως ήταν ιδέα σου ρε Γιόσνι;» -(σημ. συγγραφέα)

-«Δεν αποκλείεται, γιατί γινόταν τέτοιος πανικός στο γραφείο που δεν φαντάζομαι να είχε κανείς όρεξη για να ασχοληθεί μαζί μου…»

-«Αυτή τη φορά, ήρωά μου, εσύ υποτιμάς τον εαυτό σου.»

-«Λες;»

-«Γιατί όχι, αν μάθανε την συμπάθεια που τρέφει η κυρία Μίρα για σένα…»

-«Με συμπαθεί τελικά;…»

-«Σε γουστάρει κι όλας. Ένα τριγωνάκι με σένα και την Σίσυ, θα ήταν η καλύτερή της.»

-«Για πες μου ρε συγγραφέα, εσύ θα ξέρεις, ποιος άλλαξε την έκθεσή μου για το διήγημα του Καρτάλεφ;»

-«Ε, δεν είναι σωστό ρε Γιόσνι να επεμβαίνω εγώ στην πλοκή…»

-«Ποιος το λέει αυτό; Αφού εσύ δημιουργείς την πλοκή…»

-«Λοιπόν, χάριν της σχέσης που βλέπω ότι αναπτύσσουμε θα σου πω, αλλά πρόσεξε πώς θα το χειριστείς. Η Σίσυ το έκανε, ήταν εύκολο να το χαμπαριάσεις και μόνος σου βέβαια…

-«Ε, ναι… καλά το είχα ψυλλιαστεί… Και στο μήνυμα που είχε στη δισκέτα της, φαίνεται ότι ήξερε και για την αμοιβή. Γιατί λοιπόν δεν κυνήγησε να πάρει η ίδια τη δουλειά;»

-«Αφού η Μίρα την έδωσε σε σένα. Εσένα θέλει να προωθήσει!»

-«Άρα η Σίσυ ενδιαφέρεται για την πάρτη μου!»

-«Αρκετά σου είπα. Τώρα θα μου επιτρέψεις, επειδή έχω δουλειά, να σ΄ αφήσω. Ανέλαβε την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο.»

-«ΟΚ. Τα λέμε…σ΄ ευχαριστώ, ρε συγγραφέα.»

συνεχίζεται (δυστυχώς)

Δεύτερη σεζόν episode 7

«kARTalev virtuality S.A am Dummkopfhaus

 

  Αξιότιμη κυρία Kartalev,

Είναι λίγο να πω ότι θεωρώ τιμή μου που μου δώσατε την ευκαιρία να έρθω πρώτος σε επαφή με ένα λογοτεχνικό αριστούργημα! Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη συγκίνησή μου για το γεγονός ότι θα είμαι κι εγώ συνυπεύθυνος για μια από τις μεγαλύτερες κινηματοτηλεοπτικές παραγωγές της ιστορίας του θεάματος! Το μικροκτηνοβατικό αυτό διήγημα είναι ένα αριστούργημα της ερωτικής συγγραφικής τέχνης! Η ευαισθησία με την οποία δίνει ο συγγραφέας την προσέγγιση των δύο εραστών δεν είναι παρά ένα συνεχές φλας μπακ σε εποχές περασμένες, όπου ο ρομαντισμός ήταν ζωντανός, αν όχι στη ζωή τουλάχιστον στις ψυχές των καλλιτεχνών! Οι συμβολισμοί της χαμένης αθωότητας και της ελευθερίας είναι συγκλονιστικοί! Το ζευγάρι Διονύσης - Βδέλλα δεν έχει φραγμούς στο να ζήσει τον έρωτα στην απόλυτη τιμή του και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές της γνωριμίας τους! Στιγμές όμως που μπορεί να συμβολίζουν και αιώνες ερωτικής και συναισθηματικής καταπίεσης! Ζώντας λοιπόν έναν έρωτα χωρίς φυσικά όρια μπαίνουν μέσω της ασύλληπτης φαντασίας του συγγραφέα σε έναν κόσμο ονειρικό και καταλήγουν να γίνουν ένα μνημείο της ανθρωπότητας! Ένα μνημείο για τον αληθινό άνθρωπο (και την αληθινή βδέλλα)! Αυτό το έργο θα μείνει στην ιστορία σαν το πρότυπο της σημειολογίας και της αέναης αναζήτησης της ψυχικής ισορροπίας!

 

                                                                                        Κυρία Καρτάλεφ, σας ευχαριστώ

                                                                                       ο τυχερός σας υπάλληλος

                                                                                                       Γιόσνι Μπόμπολεκ»

 

-«Γαμώ το σόι μου γαμώ… πότε έγραψα εγώ τέτοιο πράγμα γαμώ τη σούρα μου;», είπε ο Γιόσνι κι έξυσε το κεφάλι του. Άνοιξε αμέσως το αρχείο της δικής του έκθεσης και διάβασε αυτά που όντως είχε γράψει. Τώρα sorry που θα τα ξαναδιαβάσετε κι εσείς αλλά έτσι είναι το στόρι, τι να κάνουμε…

” kARTalev virtuality S.A am Dummkopfhaus “

   Αξιότιμη κυρία Kartalev,

ξέρω καλά πως σαν μηδαμινός υπάλληλός σας θα έπρεπε να κάνω το χατίρι του γιου σας και να γράψω μια αξιόλογη έκθεση για την δουλειά του. Πλην όμως, κοντεύω να ξεράσω - όχι τόσο από τα χθεσινά ξύδια - αλλά από όλη αυτή τη σαπίλα που αναδύεται από την εταιρεία σας. Θέλω λοιπόν να ξέρετε, πως αυτό το μικροκτηνοβατικό διήγημα που έγραψε ο κανακάρης σας - μιλάω για το «ο Διονύσης και η Βδέλλα», μπορεί να του φανεί χρήσιμο μόνο για να επιταχύνει την εισαγωγή του στην πτέρυγα των εξωφρενικά διανοητικώς τελειωμένων κάποιου νοσηλευτικού ιδρύματος. Νομίζω - με όλη την καλή μου διάθεση - πως μια μεταμόσχευση εγκεφάλου θα ήταν η πιο σοβαρή λύση στο πρόβλημά του. Ειλικρινά, επιστράτευσα όλη μου την επιείκεια. Αφήστε να γίνουν σεναριογράφοι κάποιοι φρενοβλαβείς που είναι απλά για δέσιμο και τίποτε παραπάνω. Ελπίζω να σας βοήθησα.

                                                                               Γιόσνι Μπόμπολεκ,

                                                                          πρώην υπάλληλός σας.  »

 

 

-«Ε, άντε μπράβο… καλά θυμόμουνα! Ομολογώ πως το παραγάμησα κι εγώ βέβαια. Πολύ κράξιμο! Αλκοολικός παρορμητισμός. Πώς αλλάζει ο γαμημένος ο εγκέφαλος γαμώ τη χημεία του γαμώ; Τώρα, καλώς γίναν έτσι τα πράγματα, αλλά πώς γίνανε έτσι;»

Ο Γιόσνι σκέφτηκε ότι δεν είναι σωστό να πιέσει άλλο τον εαυτό του να βρει κάποια λύση τουλάχιστον το συγκεκριμένο βράδυ. Αποφάσισε να την πέσει για ύπνο. Ώσπου να τον πάρει ο ύπνος όλα αυτά στριφογυρνούσαν στο μυαλό του.

-«Εδώ που τα λέμε, τώρα που διάβασα την κριτική - όποιος κι αν την έγραψε - δεν ήταν κι άσχημη. Βέβαια… εγώ την έστειλα στην Σίσυ… Λες να το έκανε αυτή; Τότε πρέπει να με γουστάρει! Αλλιώς γιατί να με σώσει; Πάντως, ίσως ήμουν προκατειλημμένος με τον πιτσιρικά και να έχει τελικά ταλέντο. Βέβαια, όλα αυτά που έγραφε ήταν σωστά. Αύριο πρέπει να ξαναδιαβάσω το έργο πριν πάω στο γραφείο… Δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα εκτός από κείνη τη φάση στο καράβι που έκλασε ο Διονύσης και ψόφησε το πλήρωμα! Βέβαια, ακόμα κι αυτή τη σιχαμερή σκηνή την περιγράφει τόσο ρομαντικά… Νομίζω ότι ετοιμάζομαι να μεγαλουργήσω…», σκέφτηκε ο Γιόσνι κι άφησε κι αυτός την απόληξη του παχέως εντέρου του να απελευθερώσει περίπου 212,7 ml σε Κ.Σ. να αιωρηθούν για λίγα λεπτά κάτω από την κουβέρτα.

Τελικά σε λίγο τον πήρε ο ύπνος…

… Είχε τιναχτεί ήδη δύο φορές βλέποντας ότι πέφτει από τον παλιό θόλο του Sony Center όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

-«Το κέρατό μου γαμώ, νυχτιάτικα… Ποιος πούστης, μη χέσω την αϋπνία τους μέσα, που να τους παίρνει  ο ύπνος και να κλάνουν βίσονες στο αυτί τους!»

Με αυτήν την, ομολογουμένως, εμπνευσμένη απόπειρα εκτόνωσης της τσατίλας του, έβγαλε το τηλέφωνο από την πρίζα και γύρισε από την άλλη. Ο ύπνος του Γιόσνι κύλησε σε γενικές γραμμές καλά, αν εξαιρέσει κανείς έναν αρκετά κακό εφιάλτη. Είδε - τώρα πραγματικά δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει - ότι ήταν στις τουαλέτες κάποιου μπαρ με την Σίσυ. Την ώρα λοιπόν που βάζει το ξερό του κάτω από το δείγμα φούστας για να της πιάσει τον κώλο ανακαλύπτει ότι η Σίσυ είναι κρυόκωλη κι αυτός την ίδια στιγμή χάνει το χέρι του από κρυοπάγημα.

 Κατά τα άλλα το πρωί ήρθε σχετικά γρήγορα. Ο Γιόσνι κοίταξε το ρολόι. Περασμένες έντεκα.

-«Περίεργο… Πώς και δεν με πήραν από την εταιρία ενοχλητικών αφυπνίσεων στις 9:30;», σκέφτηκε και μετά θυμήθηκε ότι είχε βγάλει το τηλέφωνο από την πρίζα. Το ξανασύνδεσε και ένα μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη. Το έβαλε να παίξει, ήταν ή Σίσυ:

-«Έλα Γιόσνι, φαντάζομαι με έψαχνες… Πάρε με ότι ώρα πάρεις το μήνυμα, καληνύχτα.»

-«Θα είναι ήδη στο γραφείο, θα την δω εκεί…», σκέφτηκε και πήγε να ετοιμαστεί.

Πάνω στο ξύρισμα, θυμήθηκε τον εφιάλτη.

-«Μα τι μαλακία όνειρο είδα πάλι;», μονολόγησε. Ο Γιόσνι δεν ήταν ιδιαίτερα προληπτικός, ωστόσο πίστευε πολύ στα όνειρα - πράγμα που του είχε μείνει από την μάνα του. Πήγε και μπήκε  μισοξυρισμένος κατ ευθείαν στο internet σε ένα φοβερό site το www.oneirokritis.gr και περιέγραψε το όνειρό του. Σε λίγα δευτερόλεπτα του ήρθε τυπωμένη η απάντηση:

 

συνεχίζεται… 

Δεύτερη σεζόν episode 6

Η Σίσυ καθόταν στο Silverstein, ως συνήθως. Κοίταξε το ρολόι της, σηκώθηκε και πήγε στο τηλέφωνο του μαγαζιού. Σχημάτισε έναν αριθμό και περίμενε…

-«Λιέγιτιιι…»

-«Ναι, σας παρακαλώ τον Μιχάλη θα ήθελα!»

-«Ποιόν Μιχάλ’ ;»

-«Τον Μιχάλη τον Παπατσιρλιάρη»

-«Α! Τον Μικέ… Είμαι η μάμα τ’… Μικέεεεε!»

-«… Ναι!»

-«Έλα, … Σίσυ…»

-«Καλώς την! Λέγε τι έχουμε;»

-«Άκου: Μοναχογιός της πολυεκατομμυριούχου ιδιοκτήτριας εταιρείας παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων Mira Kartalev. Πολλαπλά διαταραγμένη προσωπικότητα, έχει εργαστεί και ως πειραματόζωο σε ψηφιακές δεξαμενές απομόνωσης με δραματικά αποτελέσματα. Έχει καταφέρει ωστόσο να γράψει τα δύο αρχεία που σου έστειλα. Η μάνα του θα κάνει τα πάντα για να πετύχει να κάνει παγκόσμια επιτυχία την ταινία που θα βασιστεί σε δικό του σενάριο. Αυτό σημαίνει ότι είναι μοναδική ευκαιρία να παρεισφρήσουμε στη διανομή και να περάσουμε τα μηνύματά μας ακίνδυνα στις κασέτες που θα φύγουν για τους τηλεοπτικούς σταθμούς.»

-«Άψογα! Ακριβώς ότι χρειαζόταν για να κόψουμε για λίγο καιρό τις μεταδόσεις από αέρα, πριν μας μαζέψουν. Τι έγινε με τον Γιόσνι, θα το αναλάβει;»

-«Γάματα! Είχε μια κρίση προσωπικότητας χθες κι έστειλε μια έκθεση καταστροφή. Ευτυχώς του είχα πει να την στείλει πρώτα σε μένα και την άλλαξα με μία σούπερ. Το Δ.Σ. της εταιρείας τώρα θα εγκρίνει την παραγωγή σίγουρα. Το θέμα είναι να μην τα σκατώσει ο Γιόσνι.»

-«Θα καταφέρεις να γίνεις υπεύθυνη της διανομής;»

-« Αν το ζητήσει κι ο Γιόσνι απ την Καρτάλεφ, σίγουρα. Αυτή του έχει μεγάλη αδυναμία, θέλει να τον γαμήσει αλλά αυτός που να καταλάβει και να το εκμεταλλευτεί…»

-«Τον έψαξα κι εγώ για να τον ψήσω να κατέβει Ελλάδα για την μπίζνα με την Χαλκιδική. Επειδή, φαντάζομαι ότι θα του αρέσει η ιδέα, θα πλακωθεί να μαζέψει φράγκα για να μπει στη δουλειά. Ξέρω γω… ας ελπίσουμε ότι θα παίξει μπάλα.»

-«Πρέπει να του μιλήσω πάλι. Θα με ψάχνει σίγουρα, γιατί τον πήρε η Καρτάλεφ. Αλλά έχω κλείσει όλα τα τηλέφωνα. Δεν ξέρω τι να του πω…»

-«Τρελή είσαι; Βρες τον μην κάνει καμιά μαλακία!»

-«ΟΚ. Σε κλείνω.»

-«Θα με πάρεις αύριο, από άλλο τηλέφωνο, στο τηλέφωνο του καφενείου. Κάθε μέρα από αλλού, μη μας χαμπαριάσουν, έτσι;»

-«Έτσι… γεια.»

Για να ξεκουράσω λιγάκι τον Γιόσνι από το να μιλάει σε πρώτο πρόσωπο - είχε άσχημη μέρα άλλωστε - θα σας περιγράψω εγώ, ο συγγραφέας, τη συνέχεια.

Την ίδια ώρα που λέτε, στο σπίτι του ο ήρωάς μας είχε πάρει ήδη την απόφαση να τηλεφωνήσει ο ίδιος στην εργοδότη του. Έπρεπε επειγόντως να μάθει τι είχε γίνει και είχε σκεφτεί και μια δικαιολογία…

-«Την κυρία Καρτάλεφ παρακαλώ…»

-«Ένα λεπτό… πιμ πιριρίμ πιριρίμ…». Αυτές τις ηλίθιες μουσικές στην αναμονή έχουν να τις αλλάξουν από τότε που εφευρέθηκαν…τι πρήξιμο ρε πούστη…

-«Παρακαλώ!»

-«Κυρία Καρτάλεφ… ο Γιόσνι είμαι.»

-«Έλα παιδί μου… είσαι καλύτερα;»

-«Μάλιστα καλύτερα. Κυρία Καρτάλεφ, θέλω μια χάρη…»

-«Για πες!»

-«Χτύπησε το δισκάκι που είχα σώσει την έκθεσή μου για τον γιο σας. Μήπως μπορείτε να μου το στείλετε με ένα e - mail, καταλαβαίνετε το θέλω για αρχείο…»

-«Φυσικά, στο στέλνω αμέσως. Πάντως και πάλι σ΄ ευχαριστώ. Σε περιμένω αύριο να τα πούμε. Θα σε κάνω πλούσιο και διάσημο.», είπε η κυρα σκρόφα και του έκλεισε με νόημα το μάτι.

Ο Γιόσνι ούτε που το κατάλαβε, είπαμε είχε ξυπνήσει όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν έφτανε και μέχρι εκεί το μυαλό του. Και να ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη ότι δεν έχω καμία πρόθεση να τον μειώσω. Στο κάτω κάτω ήρωάς μου είναι. Απλά όταν παίρνει το λόγο ο ίδιος υπερβάλει καμιά φορά σχετικά με τα κατορθώματά του. Ελπίζω να μη χρειαστεί να επανορθώσω στη συνέχεια καμιά χοντράδα που σας έχει πει. Πάμε παρακάτω:

 Έβαλε να βράσει ένα πράσινο τσάι που του έστειλε ένας παλιός του γείτονας από την Ελλάδα. Ώσπου να βράσει το νερό ο Γιόσνι πρόλαβε να ρίξει ένα κατούρημα και να χαζέψει για λίγο ένα μπιμπίκι στο μέτωπό του, ταυτόχρονα με το κατούρημα. Μετά το κατούρημα προσπάθησε μάταια να σπάσει το μπιμπίκι αλλά η προσπάθεια τερματίστηκε όταν το μπρίκι άρχισε να καλεί σε βοήθεια ξερνώντας τα υγρά του που είχαν εδώ και ώρα ξεπεράσει τη θερμοκρασία βρασμού. Έτρεξε με κατεβασμένη την πυτζάμα και το τσουτσούνι του να ταλαντώνεται σε μια προσομοίωση συνθηκών έλλειψης βαρύτητας - αυτή η σκηνή είναι άλλο να σας τη λέω κι άλλο να την βλέπετε - σήκωσε το μπρίκι από το γκαζάκι με φόρα και πιτσίλισε γύρω αρκετό από το καυτό υγρό. Κάποιες σταγόνες είχανε τον ατυχή προορισμό να τελειώσουν την καριέρα τους πάνω στην ξεκουκούλωτη βάλανο του Γιόσνι.

 Ο ολόσωμος σπασμός που ακολούθησε έφερε εις πέρας όλη αυτή την ιστορία με το τσάι, το οποίο κείτονταν πια στον πάγκο και στο πάτωμα. Ο Γιόσνι έτρεξε και πάλι στο μπάνιο όπου αφού σκέφτηκε για λίγο θυμήθηκε ένα παλιό γιατροσόφι και πασάλειψε τον πληγωμένο - καμένο για την ακρίβεια - ανδρισμό του με οδοντόκρεμα. Γύρισε γαμοσταυρίζοντας στο δωμάτιο του και κάθισε στον υπολογιστή. Το mail  της κυρίας Καρτάλεφ είχε φτάσει. Το τύπωσε και κάθισε να το διαβάσει μπας και ξεμπερδέψει τα πράγματα.

Το mail έλεγε κατά λέξη:

σνυεχίζεται…